Onkerzele, wandelen in het pajottenland (28-05-2015)

Woensdagavond hadden we een gezellig feestje voor de vijfde verjaardag van ons zoontje Jules.
De spaghetti was top, de wijn smaakte en Jules was héél blij met al z’n cadeautjes. Er werd heel wat afgelachen!
(Vooral dan met het naderen van de Mattie zijn ‘eerste schooldag’ 🙂 )

Donderdag is wandeldag dus had ik een tocht van zo’n 20km uitgestippeld in de buurt van Geraardsbergen.
De streek ligt op de grens van de Vlaamse ardennen en het pajottenland. Dit merk je ook aan het uitzicht, je hebt er her en der nog een stevige heuvel afgewisseld met het typisch glooiende landschap van het pajottenland.
Toen ik mijn auto verliet aan de kerk van Onkerzele bleek het al niet te best. Het was grijs en mottig weer en eerlijk gezegd, zo voelde ik me ook. Mijn benen tindelden, de rugspieren trokken precies alle kanten uit en ook het koppeke was allesbehalve fris. De voorbereidingen van het feestje (en de wijn op de avond zelf) waren duidelijk nog niet verteerd.
En meer dan waarschijnlijk was ‘de grote oversteek’ van vorige zondag nog iets te hoog gegrepen.

Van achter de kerk kreeg ik meteen zicht op een schitterend panorama. Ik daalde af via een kerkwegel en het ging richting provinciaal domein De Gavers. Mooi gebied, maar al snel bleek het daar niet echt mijn ding.
Teveel té mooi aangelegde paden en grasperken, kortom té ‘gemaakt’… Wel heel interessant voor wie er een gezinswandeling wil gaan maken. Er is er ook een grote speeltuin en een zwembad te vinden.

De Gavers in Geraardsbergen
De Gavers in Geraardsbergen

Na het verlaten van het domein doorkruiste ik eerst nog een stukje bebouwde kom van Onkerzele. Vanaf daar ging het via mooie veldwegen richting het Raspaillebos. Hierbij stapte ik ook een klein stukje op de GR512. Het Raspaillebos is een sprookjesachtig stukje Vlaanderen gelegen op de flanken van de Bosberg. Prachtig stukje natuur!
Al snel begon ik er aan de toch wel pittige klim naar de top van de Bosberg. Eénmaal boven was de fut er helemaal uit en de pijn werd alsmaar scherper. Het plan om heel het bos te doorwandelen, en dus nogmaals de beklimming te doen via een andere flank, werd afgevoerd en de route werd drastisch ingekort. Achteraf bekeken een verstandige beslissing.
Ik daalde af via een prachtig pad tot aan de parking van het Moerbekebos. Van daar leidde me een mooie boswegel dwars door dit natuurgebied waarna ik langs enkele veldwegen terugkeerde naar de kerk van Onkerzele.
Onderweg had ik nog een ontmoeting met een grazende ree. 🙂

Op vlak van revalidatie was het dus een echte ‘off-day’ maar al bij al heb ik toch een stukje kunnen wandelen en heel wat moois gezien onderweg. Zowieso zullen de komende dagen kalmpjes aan moeten verlopen en zal er opnieuw wat meer gerust worden. Ik kom hier zeker nog n’s terug, hopelijk met wat minder pijn en iets beter weer :-).

Panorama op de terugweg.
Panorama op de terugweg.
Het Moerbekebos.
Het Moerbekebos.

Via deze link vinden jullie de hele fotoreeks terug.
En hier heb je de lijst met de te volgen knooppunten

Deel deze post via

2 Comments

  1. john
    mei 29, 2015

    Leuk om je verhaal te lezen mattias. Keep up the good work 😉
    Nb schrijven gaat je goed af.
    Groeten john, ine, leon en …

    Beantwoorden
    1. mattiasfurniere
      mei 29, 2015

      Thx John en co!
      Het is een leuk tijdverblijf in de momenten dat ik mijn rust moet nemen.
      En zo beleef ik de tocht nog eens maar dan vanop mijn bed 🙂

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.