Waar was Mattie? (neurostimulatie part1)

Een druppel zweet parelt in sneltempo langs mijn gezicht en botst daarbij op een traan… Een diepe zucht… “Komaan, nog één!” pepte ik mezelf op… Ik sta te trillen op mijn benen, wanneer ik met veel moeite het laatste bord van vier, kan afwassen en op het droogrek krijg. We zijn exact 3 dagen na de operatie. Operatie nummer 10, de neurostimulator.

Waar was Mattie?

Jullie hebben al even niks meer van me vernomen. Althans het overgrote deel toch. Niet zonder reden, na de twee héél zware ingrepen in januari 2017 kwam ik nooit meer op positieven. Normaliter ging ik dit stuk geschreven hebben ergens in juli 2018, ware het niet dat ik door een infectie op de proefstimulator hersenvlies- en ruggenmergontsteking op deed. Zes maanden uitstel, nadat we al een traject van ruim anderhalf jaar hadden afgelegd om zover te komen. Een zware dobber, want door de proef wisten we dat neurostimulatie* me wel degelijk hielp. Het is één van de middelen om me opnieuw een sociaal leven te bezorgen, meer dan dat kunnen ze niet meer doen. Maar zeg nooit nooit…

De nieuwe datum van inplant was voorzien op 10 januari, in november sukkelde ik van een bronchitis naar een longontsteking, om dan uiteindelijk een longembolie te doen, door een klonter van een kleine 20 cm in mijn rechterbeen. Opnieuw 6 maanden uitstel. Potverdikkemiljaardenondedju! Ik moest het onding niet meer hebben, het was genoeg geweest! We waren 2 jaar bezig en nog zat dat spel niet in mij, het was alsof er een vloek over heerste… En wat voor één. “Ten gevolge van mijn immobiliteit”, daarmee hoef ik niet veel meer te zeggen, op goede dagen was ik blij dat ik anderhalve kilometer kon stappen, die goede dagen waren erg zeldzaam. Ondertussen bouwde ik vanop mijn ziekenbed verder aan Effen Weg (we organiseren nu toch 20 wandelingen/maand), ging ik (elektrisch)fietsen en deed ik veel aan natuurfotografie, mijn tweede passie.

Een drietal weken terug kreeg ik, geheel onverwacht, telefoon van het secretariaat neurochirurgie : “Dag meneer Furniere, u operatie gaat door op 29 januari, nuchter binnen komen alstublieft, dàg meneer Furniere.” Nog voor ik de kans kreeg om haar te bedanken, was de hoorn alweer ingehaakt. Verbouwereerd bleef ik minuten lang staan. Is het nu eindelijk zover? Echt? Wat kan er nog gebeuren?? Waar moest ik me tegen wapenen? Wanneer moet ik daar eigenlijk zijn? Een pijnscheut haalde me uit mijn gedachten, waarna ik het nieuws onmiddellijk doorbelde aan mijn vrouw. Niet over-enthousiast, ik kon het nog steeds niet geloven, wat op het eerste zicht ook haar reactie was.

Ik begon in sneltempo van alles te plannen, al die jaren waarin ik er niet voor mijn kinderen kon zijn, al die tijd die heb moeten overslaan als man… Ik had al tientallen plannen gemaakt, veel uitjes met het gezin of eens echt tijd voor ons 2 zonder dat die pijn er altijd tussenin kwam, maar ook ‘kleine’ dingen zoals eens even aanwezig zijn op de basketbaltraining … De dingen waar ik al zolang enkel kon van dromen, konden werkelijkheid worden. Eindelijk! Maar…

Mijn tweede passie, natuurfotografie, hield me nog te been

 

De rechtse uppercut

Amper 24u daarna kreeg ik een rechtse uppercut uit onverwachtse hoek, die ik nooit had zien aankomen, één die me meteen K.O. sloeg. Mijn vrouw kon niet nog een operatie, niet nog een revalidatie aan en besliste een punt te zetten achter 12 jaar lief en (veel) leed. Ik stond aan de grond genageld. Die vloek, remember… “Nee, nu toch niet, net nu we er zijn, we hebben hier samen 2 jaar voor gevochten.” Sinds de 2 zware operaties begin 2017 en alle infecties en miserie in de daarop volgende maanden, was ik mentaal ook ingestort. Dat had ook zijn invloed op mijn gedrag, net als de tonnen medicatie waar ik tot op heden nog mee wordt overeind gehouden, en de sfeer in huis. Ik vocht keer op keer keihard om uit die put te kruipen, maar als je er keer op keer op keer opnieuw ingeschopt wordt… Dan stop je met vechten, enfin, ik was moegestreden want ik had het niet enkel lastig op mentaal vlak, fysiek had ik veel pijn, de depressie was compleet. Naast het feit dat onze verhouding in het voorbije jaar wat gewijzigd was, ze was meer mantelzorger dan vrouw geworden, was net die vechtlust ook van groot belang bij haar. Het was ook voor haar een helse weg geweest, de voorbije 4 jaar. We gaan dan wel scheiden, maar we zullen elkaar nooit kunnen loslaten… 

Waarom wij? We hadden samen al een traject (10 jaar pijn) afgelegd waarin 90% van de koppels na 1/3e ervan al zouden struikelen, we waren zo sterk…We hadden het perfecte gezinnetje, voordat mijn rugproblemen invaliderend werden. We hadden niet veel nodig, waren geen luxebeesten, hadden een heel uitgebreide vriendenkring, een huis die vakkundig door mijn vrouw werd omgetoverd tot een gezellige thuis, 2 schatten van kinderen, kortom huisje, tuintje, boompje, we hadden alles. Wat had ik toch verkeerd gedaan? Die vraag bleef maar door mijn hoofd spelen…Niks, ik werd afgestraft omdat ik ziek was/ben, het is cru, maar daar komt het in essentie op neer… In goede en kwade dagen… Ja, ik wist dat we veel meer kwade dagen dan goede hadden gehad in de voorbije jaren. Ja, ze heeft (heel) veel moeten geven Maar betekenden al die jaren voorheen dan niks meer? De jaren waarin ik heb gegeven? Is weglopen dan de enige oplossing? Nu, er zijn geen schuldigen in dit verhaal, niemand heeft dit gewild, maar er zijn wel 4 slachtoffers…

Natuurfotografie, mijn tweede passie, MAAR ik ga vechten om jullie terug mee op stap te kunnen nemen!

 

Het machientje

Doordrenkt van tristesse en met een hoofd vol kopzorgen moest ik dus naar die operatie. Die ik enkele dagen voordien in een vlaag van hartzeer bijna annuleerde, ware het niet dat de chirurgen anderhalf uur op me hebben ingepraat. “Ook die pijn gaat voorbij” zei er een zachte stem door de telefoon. Ik had zin om haar de nek om te wringen, “Neen mevrouw, die pijn gaat nooit voorbij, zo zit ik niet ineen”. antwoordde ik kortaf tussen het gesnotter door. Goed, vrijdag 29 maart lag ik dus stipt om 7u20 klaar op de operatietafel, klaar voor mijn ‘machientje’, zoals de kinderen het al 2 jaar noemen. Iedereen in de zaal was op de hoogte en ze deden hun uiterste best om me vrolijk te maken. “Duw die spuit erin en cut the crap” dacht ik. Het was alsof mijn wens verhoord werd, enkele seconden later voelde ik de warme, branderige brij, die na 10 keer bijna herkenbaar aanvoelt, mijn aderen binnenstromen en nog even vocht ik om salut te zeggen aan mijn chirurg en toen ging het licht uit.

Ik kwam even wakker, met wie anders dan mijn trouwe kameraad, mijn vrouw, aan mijn zijde, maar ik verloor het gevecht tegen de slaap en was opnieuw vertrokken. Het was al laat op de dag toen ik terug wakker werd. Normaliter moet je na één nacht het ziekenhuis verlaten – absoluut onverantwoord! – maar door mijn voorgeschiedenis was er beslist om me het weekend te laten blijven. Op zondag had ik het gehad en besloot ik huiswaarts te komen. De rit was pijnlijk, maar ik had al veel slechtere gehad, so far, so good… Maar het was ook de dag dat alles wakker werd, de stimulator ligt voor alle duidelijkheid nog niet aan. Ze hadden vast en zeker de goede zenuw te pakken, dat stond buiten kijf, tegen de avond rolden tranen van pijn, maar ook van onmacht over mijn wangen. Hoe ga ik dit in godsnaam alleen kunnen?? De intro, van maandag, zegt genoeg.

Vanaf maandag begon ik met stappen, op de eerste dag haalde ik 1 keer 400 meter. Dinsdag herhaalde ik dit twee keer, woensdag 3 keer. Tijdens deze korte ‘tochtjes’ besefte ik dat ik opnieuw, nog maar eens, helemaal van nul moest herbeginnen. Maar net dat wakkerde die vechtlust terug aan, en nog geen klein beetje! Al moet ik opletten, ik heb nog (veel) wondpijn, de stimulator wordt niet voor niks 10 dagen later ingeschakeld. Elk taakje in het huishouden is nog steeds een gevecht zoals in de intro beschreven. Ik kan me niet voor de geest halen dat ik dit alleen kan met mijn kinderen. Donderdag haalde ik mijn eerste halve kilometer, vrijdag herhaalde ik dit. Maar daar blijf ik even, niks forceren. Al wil ik opnieuw (GR)wandelen, heb ik veel tochtplannen, wil ik op stap met de kinderen, ik zal eerst moeten zien te leren (over)leven… To be continued…

*Neurostimulatie zorgt voor pijnverlichting door de pijnsignalen tussen het ruggenmerg en de hersenen te verstoren.

Deel deze post via

6 Comments

  1. Guido
    april 5, 2019

    Beste Mattie, ik heb je verhaal net gelezen; tjonge, dat komt binnen!!! Ik vind dat je die miserie heel krachtig onder woorden gebracht hebt en wens je het allerbeste en een spoedig herstel toe. En hoewel ik zelf mijn portie al gehad heb, maakt jouw verhaal een mens heel bescheiden en bewust van eigen kwetsbaarheid; ik zal op mijn volgende trip aan je denken en nog bewuster van elke stap genieten. Hou je taai!

    Beantwoorden
    1. mattiemeetsnature
      april 5, 2019

      Dag Guido,

      Bedankt voor jouw reactie! Ik volg jou nog op de voet en droom van elke tocht die je maakt. Ieder huisje heeft zijn kruisje, het één is al wat zwaarder dan het ander, maar daarom niet minder lastig. Ik kan wel zeggen dat , gezien mijn jeugdige leeftijd, ik echt al mijn deel heb gehad, van jongs af aan.Maar ik besef maar al te goed dat het verhaal nog lang niet ten einde is. Ik hoop echt van harte dat ik toch een deel weer al wandelend kan schrijven. Dat ik geen 30 km zal kunnen stappen, daar ben ik al uit, met een derde of de helft zal ik al heel tevreden zijn 😉 Merci!

      Beantwoorden
  2. Debbie
    april 6, 2019

    Sterkte, Mattie. Veel respect voor wat je doet met Effen Weg! Ik hoop voor jou dat je vanaf nu echt vooruit kunt kijken.

    Beantwoorden
    1. mattiemeetsnature
      april 10, 2019

      Bedankt Debbie! Ik hoop het ook, en velen met me, al is het erg jammer dat we de rit net niet samen konden uitzitten. Al weten we allemaal dat het nog niet einde verhaal is. Maar ik hoop nu toch enkele jaren op adem te kunnen komen en zelf weer op tocht te gaan, want de laatste 2 jaar hebben erg veel van me gevergd. Heel voorzichtjes wil ik richting Hoge Venen stappen 😉

      Beantwoorden
  3. Elke
    april 7, 2019

    Hey Furni, broere gelijk we op kamp zeiden…
    Net je verhaal gelezen. Moest onmiddellijk denken aan onze avonturen zoveel jaren geleden… Toen je nog niet sukkelde met je rug.
    Zou fantastisch zijn om je zo terug te kunnen zien!
    Wat een verhaal! Heb spijt dat ik niet op bezoek gekomen ben, dus bij deze, als je klaar bent voor bezoek, laat zeker iets weten!

    Veel sterkte en ik duim op een positieve afloop van dit verhaal.

    Veel lief Elke

    Beantwoorden
    1. mattiemeetsnature
      april 10, 2019

      Hey Elke,

      Waar zijn de tijden? We hadden toen inderdaad veel plezier en ik heb er ook nog heel goede herinneringen aan over, teveel om hier op te sommen 😉 Dat zou inderdaad fantastisch zijn, maar dat is jammer genoeg een utopie, hoogstens terug een sociaal leven en dan zal ik nog moeten opletten wat ik doe. Maar ik ga er wel voor om het onderste uit de kan te halen, hoe moeilijk de situatie op dit ogenblik nu is, ik heb maar één kans. Ik geef je een seintje van zodra ik wat hersteld ben. Heb pas een ziekenhuisbezoek achter de rug en dat is me niet zo goed bevallen. Dus zal enkele dagen volledige rust moeten aanhouden…

      Heel erg bedankt voor jouw mooie woorden en de steun! Tot gauw!
      Veel liefs terug!
      Broere 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.