Wie is Mattie?

Hoe het allemaal begon

Ik ben een jonge dertiger die sinds 2008 aan chronische rugpijn lijdt. Papa van Jules & Suzanne, echtgenoot van Sarah, die allen ook een belangrijke rol spelen in dit verhaal. Na jaren van kinesitherapie, chiropraxie, rugschool,… heb ik in de voorbije jaren verschillende operaties moeten ondergaan. Na een ingrijpende operatie in 2014 wachtte er me een lange revalidatie. Het advies van de dokters luidde om toch zoveel mogelijk in beweging te blijven en daarbij mijn pijngrens niet te overschrijden. Niet eenvoudig voor een chronisch pijnpatiënt die pijn heeft van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat…

Tijdens de revalidatie van de tweede ingreep in 2014 ben ik beginnen wandelen, op die manier had ik genoeg beweging en was de kans op bijkomende letsels eerder klein. Stelselmatig heb ik dit opgebouwd, in het begin kon ik amper 100 meter ‘strompelen’, na een jaar kon ik op goede dagen tochten aan van 20 kilometer. En dat terwijl ik amper 10 minuten op een stoel kon zitten. Gaandeweg kreeg ik de wandelmicrobe serieus te pakken en leerde ik ook echt genieten van de natuur rondom mij. Het hielp me niet enkel op fysiek vlak, enkel tijdens het wandelen kende ik pijnvrije momenten, maar ook op mentaal vlak. Ik kon eindelijk weer iets. En ik was even weg van dat verdomde ziekenbed. Ik begon meer en meer natuurgebieden te ontdekken en kreeg de GR-microbe, wandelen in lijn op langeafstandsroutes, ferm te pakken. De blog Mattie Meets Nature werd geboren, een blog waar ik mijn wandelavonturen en ervaringen met pijn samen bundelde in inspirerende posts. Met deze blog wilde ik enerzijds andere wandelaars inspireren, anderzijds wou ik andere pijnpatiënten overtuigen van het belang van bewegen.

Een overwinning, toen ik na mijn derde ingreep terug kon stappen in de Vlaamse Ardennen.

Begin 2016 volgde een derde operatie en in de nasleep van de revalidatie onderging ik in mei nog een extra ingreep aan het linkerbeen. Ik geraakte niet meer in vorm, niet meer op dreef, op wat luswandelingen na. Desondanks bleef ik overtuigd van de kracht van het wandelen. Vanuit die overtuiging richtte ik vanop mijn ziekenbed Effen Weg op, een organisatie die mensen met chronische pijn overtuigd van de kracht van het wandelen & de natuur. Het éénmansproject groeide al snel uit tot een vereniging met een tiental vrijwilligers, van ervaringsdeskundigen tot wandelcoaches, die wandelingen organiseert over gans Vlaanderen. Eind 2016 kregen we te horen dat een bijkomende ingreep noodzakelijk was. De zoveelste klap die we te verduren kregen.

Opnieuw van nul herbeginnen

Wat één operatie moest worden, werd begin januari 2017 omgezet in twee zware ingrepen. Een extra wervelbreuk die ik opliep tijdens de ingrepen en tal van complicaties in de nasleep ervan zorgden ervoor dat ik stilaan dieper en dieper de put in gleed. Ook al hadden de artsen een termijn van 2 jaar vooropgesteld, ik wilde sneller genezen, ik was immers bijna 3 jaar thuis. Elke stap die ik voorwaarts maakte, deden me opnieuw 2 stappen achteruit gaan. Ik zag het einde van de tunnel niet meer. Weken aan een stuk heb ik gehuild. Nu, 5 maand na de ingrepen, ben ik klaar om een nieuwe start te maken. Het werd tijd om mijn verhaal opnieuw neer te pennen. Want opnieuw ga ik al wandelend deze zware dobber zien te overleven... Mijn doel? Terug meerdaagse wandeltochten kunnen stappen!

Deze blog is er enerzijds gekomen om aan te tonen dat er als chronisch pijnpatiënt ook nog een leven is naast dat van
ziekenhuizen, dokters,… En om te bewijzen dat je als patiënt ook iets kunt bereiken, zolang je er zelf maar achter staat.
Hij gaat natuurlijk ook over het vele vallen en opstaan en het omgaan met de chronische pijn.
Anderzijds wil ik met deze blog mensen laten meegenieten van mijn tochten en inspireren om zelf de natuur in te trekken.

Als oud-scout heb ik van kinds af aan wel een band met de natuur. Die band is een klein beetje ‘verwelkt’ in mijn jaren als twintiger, we hadden toen immers genoeg andere interesses.  Door het wandelen is die band terug op de voorgrond getreden en probeer ik deze nog te versterken als bestuurslid van de lokale Natuurpunt-afdeling. Op die manier probeer ik ook om mijn twee kinderen bewust te maken van de pracht en het belang van onze natuur. Omwille van die band met de natuur kies ik er zelden of nooit voor om te gaan wandelen in stedelijk gebied. Mijn tochten worden zo voorbereid dat ik zoveel mogelijk onverhard wandel en dit door de mooiste natuurgebieden van ons land.

Veel lees- en wandelplezier!

Mattias aka ‘Mattie’