Streek-GR Vlaamse Ardennen deel 3 : Chalet Boekzitting – Everbeek boven (10-12-2015)

Eindelijk nog eens op GR-pad! Deze etappe stond al lang op mijn to-do-lijstje maar op de één of andere manier was ze precies verdoemd. Verscheidene keren stond de rugzak klaar maar telkens was er wel iets dat me tegenhield om te vertrekken. Meestal was dit te wijten aan de rugpijn die de laatste weken opnieuw serieus is toegenomen. Een enkele keer voelde ik me goed genoeg om deze etappe aan te vatten maar stond ik op het perron zonder wandelschoenen :-). De voorbije weken waren niet gemakkelijk. Wekelijks werden er infiltraties toegediend in de hoop de pijn wat te kunnen stillen. Na de noodzakelijke rustdagen begon ik elke week opnieuw met het opbouwen van mijn wandelingen. Iedere keer opnieuw beginnen, het was om moedeloos van te worden. Het gewriemel tussen de bouten zorgde echter voor nog meer pijn, de nog geplande infiltraties werden geannuleerd.  Een volgende operatie is bijna onvermijdelijk.

Na een half uur sporen en even lang op de bus kwam ik aan op het dorpsplein van Louise-Marie, aan de voet van de Muziekberg. Ik was hier eerder al eens om de Muziekboswandeling af te stappen. Van hieruit had ik een korte aanlooproute naar het eindpunt van m’n vorige etappe, Chalet Boekzitting, boven op de Muziekberg. Ik liet me hiervoor leiden door de wit-rode bewegwijzering van de GR 129, het langeafstandspad dat je van Brugge helemaal naar het diepe zuiden van België brengt. Na een pittige klim door het Muziekbos kwam ik boven aan de wandelboom van Grote Routepaden bij Chalet Boekzitting. M’n eindpunt voor vandaag lag nog niet vast, ik had enkele scenario’s voorbereid. In de regio vindt je een goed uitgewerkt Belbusnet waar ik indien nodig gebruik ging van maken mocht het plots te pijnlijk worden. Bovenal wou ik vandaag ontspannen en alle kopzorgen laten varen.

Aanlooproute op de GR129, Muziekbos op de achtergrond.
Aanlooproute op de GR129, Muziekbos op de achtergrond.

De streek-GR volgt tijdens deze etappe nog steeds het traject van de GR 5A, dus wit-rode in plaats van geel-rode bewegwijzering. Bij het afdalen van de Muziekberg was de toon onmiddellijk gezet. Op de veldweg die me richting jeugdherberg ‘De Fiertel’ leidde kreeg ik meteen enkele prachtige panorama’s voorgeschoteld. Na het noodzakelijk ommetje, over asfalt, langs de jeugdherberg ging het terug omhoog langs een smal pad. De neerslag van de voorbije dagen had het pad erg modderig gemaakt, her en der was het schuiven geblazen. Nu en dan eens omdraaien om te genieten van het prachtig uitzicht op het Muziekbos. Eenmaal boven wachtte er me een kort stukje verharde weg langs enkele van die typische, kleine maar mooi gerenoveerde woningen. Iets verderop ging het al terug onverhard verder over een veldweg. Deze bracht me ongemerkt Henegouwen binnen.

Veldweg richting jeugdherberg de Fiertel.
Veldweg richting jeugdherberg de Fiertel.
Even achterom kijken voor het uitzicht op het Muziekbos.
Even achterom kijken voor het uitzicht op het Muziekbos.

Na het oversteken van de drukke N48 Brakel-Ronse ging het verder over een modderig graspad. Na een korte strook asfalt loopt de GR hier langs een smal privé-pad. Aan het hek hangt een bordje “uitgezonderd GR”. De hond dacht er anders over toen ik het hek opende :-). Gelukkig was het baasje er snel bij om het beest wat te bedaren. Enkele honderden meters verder hetzelfde scenario maar toen waren ze met drie. Ik schrok me een ongeluk. Ook hier was het baasje er snel bij om het trio terug naar binnen te slepen. Mattie en loslopende honden, het zal nooit iets worden. Met een licht verhoogde hartslag vervolgde ik mijn weg richting het Pottelbergbos of bois de La Houppe. Een brede, slingerende bosweg bracht me dwars door dit mooie beukenbos. Het pad lag er door diepe sporen van tractoren of bosbouwmachines heel slecht bij. Na een best wel pittige klim ging het even door open veld langs de bosrand om dan terug af te dalen door het bos richting de kapel van La houppe. Sinds kort maak ik in heuvelachtig terrein soms gebruik van wandelstokken. Bij steile beklimmingen of afdalingen helpen ze me om een betere houding aan te nemen, wordt de inspanning beter verdeeld over mijn lichaam en wordt de kans op uitglijden of vallen drastisch verminderd. Hoewel ik er in het begin nogal sceptisch tegenover stond zijn ze ondertussen een vaste metgezel geworden.

Eenmaal uit het bos kwam ik aan de kapel van het gehucht La Houppe. Je hebt er enkele horecagelegenheden die vooral draaien op de wandelaars die de omliggende bossen intrekken. Ik liet ze deze keer links liggen en koos ervoor om even te pauzeren bij de merkwaardige boshut dichtbij de kapel. Een pauze die welgekomen was, ik had ondertussen al een kleine tien kilometer gewandeld en onderweg was er nergens een bank of rustplaats te vinden. Gezien het wandelnetwerk Vlaamse Ardennen ook deze contreien doorkruist misschien toch iets waar de provincie Oost-Vlaanderen werk mag van maken ;-). Overigens voelde ik me nog steeds bijzonder goed vandaag, de pijn verdween behoorlijk snel tijdens het wandelen en bleef tot nu toe op de achtergrond. Ik bleef dan ook niet te lang zitten zodat de pijn geen kans kreeg om door te breken. Ik vervolgde mijn weg op het modderig pad links van de kapel en stapte zo Brakelbos binnen.

Nu lag het bos er eerder kaal en verlaten bij maar in het voorjaar wordt Brakelbos gekleurd door een blauwpaars tapijt van wilde hyacint, naar het schijnt een streling voor het oog en een bezoekje waard. Er lopen tevens wat kortere wandelingen door het gebied, onlangs werden er nog twee ‘kinderlussen’ toegevoegd. Een brede bosweg bracht me over een bronbeekje van de Zwalm tot aan de wandelboom van het Brakelbos. Hier splitst GR 122 van het GR5 A traject, de streek-GR volgt verder het traject van de GR 5A richting Geraardsbergen. Er volgde een mooie passage op een pad over trappen en brugjes langs één van de bronbeken van de Zwalm. Prachtig stuk natuur! Ik verliet Brakelbos en stapte op een kort stukje asfalt over de flank van de Mont-de-Rhode, een berg die veranderde in een krater dankzij wandaden van een afvalbaron uit de streek en een corrupt gemeentebestuur. Het asfalt maakte plaats voor een mooie veldweg die me terug in het ‘Pays des Collines’, de Henegouwse tegenhanger van de Vlaamse Ardennen. Terwijl ik op de veldweg stapte zag ik een heel eind verder in de weide de contouren van een vos. Even vloeken dat ik de verrekijker niet had meegenomen op deze trip maar zo werd er toch wat gewicht uitgespaard.

Op en neer door Brakelbos.
Op en neer door Brakelbos.
Veldweg die me terug het Henegouwse Pays des Collines binnen bracht.
Veldweg die me terug het Henegouwse Pays des Collines binnen bracht.

Iets verderop kwam ik alweer in het volgende bos van deze etappe, het Bois de la Louvière of het Livierenbos. Aan de ingang nodigden een pak picknicktafels uit tot een langere pauze. Terwijl ik mijn boterhammen aan het oppeuzelen was bladerde ik nog wat in de topogids en door mijn voorbereidingen. Eén van de scenario’s eindigde na de passage door dit bos. Indien ik daar wou stoppen reserveerde ik best nu alvast een Belbus zodat ik niet te lang meer zou moeten wachten straks. De twijfel sloeg weer toe. De rugpijn viel nog best mee, de zenuwpijn in mijn benen was echter alarmerend aan het worden. Scenario twee eindigde een viertal kilometer verder in Everbeek boven. De geur en de stilte van het bos, in combinatie met de laaghangende zon op mijn snoet, zorgden ervoor dat ik besliste om nog even door te stappen. De extra pijnstiller zat er misschien ook wel voor iets tussen ;-). Ik was nog maar net vertrokken op de kaarsrechte dreef door het bos of er kwam een merkwaardig tafereel mijn richting uit. Na even knipperen met de ogen zag ik het toch goed, een roedel sneeuwhonden was voor een quad gespannen. De beesten hadden de grootste moeite om het gevaarte de lichte helling op te trekken. En de trainer maar roepen en vloeken. Licht gegniffel binnenin, o ja ik ging zeker nog even verder stappen!

Kaarsrechte weg door het Livierenbos of Bois de la Louvière.
Kaarsrechte weg door het Livierenbos of Bois de la Louvière.
Grenspad langs de Verrebeek.
Grenspad langs de Verrebeek.

Ruim anderhalve kilometer dwaalde ik over de kaarsrechte dreef door het bos. Eenmaal uit het bos ging de GR verder over een smal grenspad langs de Verrebeek. Wat een mooi stukje Vlaamse Ardennen! Het pad kronkelde langs enkele weides en bracht me tot aan een brugje waarna ik terug een stuk Livierenbos binnen stapte. Vanaf het brugje begon ik aan een best wel pittige klim. Halverwege ging m’n aandacht naar het geroep van een buizerd. Plots kreeg ik een schitterend tafereel voorgeschoteld. Een rebelse kraai zat de buizerd achterna. Het duo vloog al krijsend op enkele meters van me vandaan door het bos. Prachtig! Na dit kort intermezzo klom ik verder tot aan de uitgang van het bos. Er volgden enkele voetwegen tussen verkavelingen door en ik kreeg de kerk van Everbeek-boven in het vizier. Ik bleef echter nog heel even de GR volgen die via een graspad naar het natuurgebied de Everbeekse bossen trok. Samen met de grotere boskernen vormen de Everbeekse bossen de restanten van het uitgestrekte Poodsbergbos, een bos dat zich in de vroege middeleeuwen uitstrekte tussen Ronse en Everbeek. Kenmerkend voor dit natuurgebied zijn de talrijke bronnen en kronkelende bronbeken. Bos- en graspaden brachten me dwars door dit mooi stukje natuurgebied. Bij het verlaten van het natuurgebied besloot ik om ook de streek-GR te verlaten en via enkele graspaden, uitgestippeld door Natuurpunt, terug naar de kerk van Everbeek-boven te stappen waar ik de bus nam naar Geraardsbergen station. En terwijl ik moest wachten op de volgende trein werd deze prachtige etappe afgesloten met koffie en een mattentaartje!

Door natuurgebied de Everbeekse bossen.
Door natuurgebied de Everbeekse bossen.

Een etappe die alle verwachtingen heeft ingelost! Het is een plezier om door dit bosrijk stukje Vlaamse Ardennen te wandelen. Nu al staat vast dat ik deze etappe, als ik nog kan, in de lente eens opnieuw ga stappen. De bloei van de bosanemonen en de hyacinten toveren deze bossen dan om in ware schilderijen. Terwijl ik op de bus stond te wachten brak een helse pijn door. Was ik toch iets te ver gestapt? Waarschijnlijk. Al ben ik opnieuw al maanden, bijna dagelijks, aan het stappen om er weer bovenop te komen. In alle geval heb ik er geen minuut spijt van gehad want het was de moeite waard. De volgende ochtend was de pijn al grotendeels gestabiliseerd dus het was een goeie training voor mij. Voor de eerste maal maakte ik voor de hele trip gebruik van het openbaar vervoer. Het vergt toch wat meer planning. Ik was trouwens 2,5 uur (!) onderweg op de terugweg voor een autorit van ocharme 40 minuten. Van een slechte verbinding gesproken ;-). Ik kijk al uit naar de volgende etappe waarop ik de alom gevreesde muur, bij wielrenners dan toch, van Geraardsbergen ga beklimmen!

Deze etappe kunnen jullie hier bekijken of downloaden.
Het volledige fotoalbum vinden jullie hier.
Gebruikt kaartmateriaal : topogids Streek-GR Vlaamse Ardennen, te verkrijgen via de webshop van Grote Routepaden.

Adres startplaats : Wandelboom Grote Routepaden, Boekzitting, 9600 Ronse. Ik vertrok van aan de kerk in Louise-Marie, bus 61 rijdt zowat elk uur van Oudenaarde station. Op de terugweg nam ik aan de halte “Nieuwpoort” in Everbeek-boven bus 78 richting Geraardsbergen station. Ook deze rijdt zowat elk uur van maandag tot vrijdag, in het weekend kan je beroep doen op de belbus.

Deel deze post via

4 Comments

  1. leen
    December 19, 2015

    Wat een mooie streek toch, in de zomer moeten we er toch ook eens naar toe..mooie wandeltocht Mattias !

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      December 19, 2015

      Dank je Leen! Was idd de mooiste etappe tot nog toe. Indien je er ook eens gaat om stappen is de periode april-mei de mooiste, de bossen kleuren dan blauwpaars door de vele hyacinten!

      Beantwoord
  2. Annelies
    Januari 3, 2016

    Tot en met de afsplitsing van de GR 122 was je beschrijving en foto’s heel herkenbaar voor mij omdat ik de GR 122 een tijdje geleden gedaan heb. Voor mij ging het dan wel richting Chalet Boekzitting. Na de afsplitsing kwam er voor mij een onbekend stuk en het ziet er alleszins ook prachtig uit; Waarschijnlijk passeer ik hier nog wel eens als ik de GR5A afstap. Terug genoten van je verslagje.

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Januari 4, 2016

      Vast en zeker de moeite Annelies! De streek-GR loopt op dit traject inderdaad de hele tijd samen met de GR5A dus je zult er zeker nog passeren. Kleine tip : doe dit in april-mei dan staan de bossen op hun mooist 😉 Blij dat je genoten hebt van het verslag!

      Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *