Streek-GR Vlaamse Ardennen deel 1 : Oudenaarde – Kwaremont

Als dit me lukt ben ik weer een klein stapje dichter bij mijn doel…
Met die gedachte vertrok ik zondagochtend in de vroege morgen richting Oudenaarde om er de eerste etappe van de Streek-GR Vlaamse Ardennen af te stappen. Hierbij nog een bedankje aan mijn papa, chauffeur van dienst.

Focus ik me nu niet iets teveel op mijn revalidatie?
Dacht ik toen ik om 7u15 aankwam op de markt in Oudenaarde en de laatste feestvierders nog zorgeloos zag rondzwerven.
Tot enkele jaren terug was er veel kans dat je me op dat uur ook wel ergens aantrof in beschonken toestand. 🙂
Het hele voorval met mijn rug heeft een grote impact gehad op mijn leven, alsook op dat van m’n gezin.
De dagelijkse organisatie van het huishouden, waar we heen (kunnen) gaan, hoelang we daar kunnen blijven,…
Werkelijk alles staat in het teken van die verdomde rug.
Hierbij wil ik nog mijn vrouwtje bedanken voor alle goede zorgen en het vele geduld, zonder haar had ik waarschijnlijk al de handdoek in de ring gegooid.

Neen, ik moet en zal dit gevecht tegen de pijn winnen!
Dacht ik al luttele seconden later bij het oversteken van de markt.
De eerste kilometers van de Streek-GR lopen samen met de GR129, deze GR verbindt Brugge met Dinant en kreeg de naam ‘dwars door België’. Al snel was ik de stad uit en kwam ik in het eerste stukje groen van de dag, het Speibos. Een klein (8Ha) natuurgebied gelegen tussen de Schelde en de ringweg. Het had geregend en er was er pas gemaaid; een zalige walm van groen kwam me tegemoet. Van hieruit ging het over Leupegem richting de Koppenberg.
Onderweg veel tegelpaden en hier en daar een strook asfalt, niet echt mijn favoriete ondergrond.

Iets voor de Koppenberg ging het links een aardeweg op die de hele bosrand van het Koppenbergbos volgt. Onderweg kwam ik langs de bivakzone, in 2012 was er hier slechts maar één van in Vlaanderen, de laatste 2 jaar zijn er zo’n 12 bivakzones bijgekomen. Paalkamperen zit duidelijk in de lift! Er stond een (grote) tent opgesteld en aan de lege flessen op de grond kon ik al opmaken dat het er gezellig was geweest. 🙂 Toch had ik het gevoel dat de plek enigszins verlaten was…
Ik vervolgde het pad langs de bosrand en toen ik boven op de flank van de Koppenberg kwam kon ik genieten van een magisch zicht, door de vele regen hing er nog nevel boven de weides wat het alleen maar mooier maakte.

Langs de bosrand van het Koppenbergbos.
Langs de bosrand van het Koppenbergbos.

Ik daalde dit pad terug af om dan iets verderop te beginnen aan de klim van de fameuze kasseienstrook.
Tijdens de afdaling werd duidelijk waarom de bivak er zo verlaten uitzag. Beneden stonden 4 aangedampte wagens geparkeerd in de weide en ik werd er begroet door een sympathieke, maar waarschijnlijk nog niet helemaal nuchtere, kerel.
De regen van afgelopen nacht had ze doen verhuizen van hun tent naar hun wagen. Een tijdje later stond ik hijgend op de top van de Koppenberg. Toegegeven, tijdens de beklimming heb ik meermaals aan het woord kutkasseien gedacht, ik denk zelfs dat ik het één keer luidop heb gedaan. 🙂 De klim werd overigens beloond met een prachtig uitzicht over de streek.

Iets verderop ging ik dan het Koppenbergbos (29Ha) binnen. Prachtig stuk bos! Het deed deugd om na die kasseien over dit
bochtige, modderige pad dwars door dit bos te stappen. De pret werd wat bedorven door de rugpijn die stilaan meer en meer op de voorgrond trad. Ik had eigenlijk het plan om door te stappen tot in Ruien, dan kon ik in een volgende etappe direct door het Kluisbos richting Ronse stappen. Ik voelde dan al dat dit niet ging lukken. Het was zondag en ik kon dus ook niet rekenen op het openbaar vervoer. (Wat zowieso al niet eenvoudig is in deze streek)
Geen paniek, mijn vrouw ging mij hoe dan ook komen ophalen, was dit nu in Ruien of ergens anders.
Na een telefoontje werd beslist om de tocht in te korten tot aan de grens met de gemeente Kwaremont.

Ik vervolgde dan ook mijn weg naar het kunstenaarsdorp. Het laatste deel van deze etappe ging over leuke veldweggetjes, door kleine bronbosjes,… kortom zoals de Mattie het graag heeft. 😉
Ik liep nu ook een heel stuk langs de Panoramaroute, een wandeling die ik hier binnenkort nog eens zal voorstellen.
En aan Panorama’s geen gebrek onderweg. Toen ik aan het uitblazen was op een bankje, met een prachtig zicht voor me, kwam een dame uit het bos geklauterd. Ze opende het gesprek met : “Al die verre reizen… en dit hebben we hier in onze achtertuin…” En gelijk heeft ze! Mensen kunnen niet snel genoeg op het vliegtuig zitten maar velen hebben hun eigen streek nog niet verkend.

Uitzicht vanop het bankje.
Uitzicht vanop het bankje.
Onderweg naar Kwaremont.
Onderweg naar Kwaremont.

Uitgeput liet ik mijn rugzak van mijn schouders vallen en zette me neer in de grasberm. Het was een kwestie van nog een paar minuten wachten en mevrouw Furniere ging me hier komen oppikken. Het kerkje van Kwaremont was slechts één dal van me verwijderd. Maar het was een dal teveel, tot mijn grote verbazing had ik dan ook al 20 km op de GPS van mijn smartphone staan. Ik heb enorm genoten van deze tocht, ondanks het feit dat er nogal veel verharde ondergrond tussen zat. En ik heb geleerd om de afstand wat te beperken, zeker indien er stevigere klimmen aan te pas komen. Dit was iets te hoog gegrepen voor mij. Een wijze les voor het echte GR-werk in de Ardennen!

Indien je deze tocht ook wil wandelen ga je best over tot de aankoop van de topogids op de website van Grote Routepaden.
Meer foto’s van mijn eerste etappe vind je hier

Deel deze post via

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *