Rond het stuwmeer van Eupen en door het Hertogenwoud (13-08-2015)

Eind mei trok ik voor het eerst à pied door de Hoge Venen via de grote oversteek van Landschap vzw. Tijdens de tocht door het grootste natuurreservaat van België werd ik op slag verliefd op de weidse veenvlaktes, de vele onstuimige riviertjes en de uitgestrekte wouden die het reservaat omringen. Indien mijn rug het me toeliet ging ik hier zeker nog terugkomen, nergens in België vind je nog zoveel natuurpracht. Toen ik enkele weken geleden het voorstel deed aan Hannes, die voor de gelegenheid mee op stap ging in mei, om eens een ander deel van het reservaat te doorkruisen was deze direct gewonnen voor het idee en de voorbereidingen konden beginnen. Op dag 1 planden we een ‘eenvoudige’ luswandeling uit de GR-topogids, voor dag 2 tekenden we zelf een wandeling uit op kaart. Vast stond dat het heel mooie dagen gingen worden…

Om de files voor te zijn vertrokken we in alle vroegte richting Eupen. Het was al enige tijd geleden dat ik zo vroeg uit mijn bed rolde, onderweg had ik het eerste uur dan ook de grootste moeite om bij de zaak te blijven. De snelwegkoffie was dan ook meer of welkom :-). Met een prachtig zicht op het stuwmeer reden we een kleine 3 uur later over de stuwdam van Eupen richting parking. De autorit, wat geregeld voor problemen zorgt aan m’n rug, werd als bij wonder vlot verteerd. De comfortabele SUV waar we mee op stap waren zal er wel voor iets tussen zitten. Al het overtollige werd uit de rugzakken geladen en onder een stralende ochtendzon vertrokken we richting de stuwdam. Bij de passage over de stuwdam hielden we meermaals halt om te genieten van het uitzicht op het meer en een blik te werpen op het imposante bouwwerk.

Vanop de stuwdam lieten we ons leiden door de GR 15, een langeafstandspad dat van Monschau (Duitse grens) dwars door de Hoge Venen en de Ardennen naar Arlon trekt. De eerste 2,5 kilometer stapten we over een geasfalteerd weggetje langs de oevers van het stuwmeer. De stilte rondom het meer was beklijvend. Nabij de monding van Getzbach, een riviertje dat ontspringt nabij het Kutenhartveen en zich dwars door het enorme Hertogenwoud baant, verlieten we de asfaltweg om via een brugje het riviertje over te steken. Langs een breed pad volgden we de Getzbach stroomopwaarts. Het ging in stijgende lijn door het uitgestrekte Hertogenwoud. Het pad werd alsmaar smaller en mooier, dit was echt genieten! Onderweg was het opletten voor glad gesteente of boomwortels maar de ‘moeilijkste’ passage werd (waarschijnlijk recent) voorzien van een balustrade.

De rug was na anderhalf uur stappen aan een rustpauze toe, midden in het woud pauzeerden we op een omgevallen boomstam. We waren nog maar pas begonnen en de tocht was nu al geslaagd. Terwijl ik de rugspieren wat liet ontspannen ging mijn compagnon een kijkje nemen bij een hol vlakbij, waarschijnlijk een verlaten vossenburcht. We vervolgden onze weg langs de Getzbach, iets verderop ging het pad over in een brede grindweg die weer wat later opnieuw overging in een smal pad. Een stevige klim bracht ons aan de rand van het veen van Kutenhart. Het was apero-tijd en ondertussen al vrij heet dus voor we het veen introkken pauzeerden we nog even om nog te kunnen genieten van ons twee koele pintjes die we meenamen. De slogan “mannen weten waarom” kreeg hier een nieuwe dimensie. 🙂

Gelukkig stond er nog wat wind toen we onder een brandende zon het prachtige veen van Kutenhart binnen stapten. Veel te warm om nog iets van wild te zien… We hadden het nog maar pas gezegd en voor ons sprong een viertal reeën op uit het lange gras. Seconden lang bleven we roerloos staan terwijl er nog een ree naar ons toe huppelde. Toen we wat dichterbij slopen zaten ze nog net verscholen aan de bosrand, onze dag was al meer dan geslaagd! Waar de GR 15 het veen verliet namen wij het knuppelpad dwars door het gebied. Het pad werd blijkbaar niet veel gebruikt en was her en der overwoekerd door het blauw pijpestrootje en het veengras. Wat een mooi natuurgebied! Ondanks de hitte hielden we regelmatig halt om te genieten van het 360°  breedbeeld panorama. We gingen verder richting de schuilhut aan het Reinartzhof waar we wat konden bekomen van de hitte en dankbaar gebruik maakten van de schaduw om onze picknick te nuttigen.

Door het veen van Kutenhart.
Door het veen van Kutenhart.

Ondertussen was het al duidelijk geworden dat deze tocht lang niet zo eenvoudig was of eerst gedacht, al zeker niet in temperaturen boven de dertig graden. Van een inloop-etappe was al lang geen sprake meer… Tijdens de pauze bekeken we nog even de infoborden aan het Reinartzhof, een gehucht van afgelegen hoeven die door de bouw van de stuwdam ten dode opgeschreven was. Voor het eerst vandaag kwamen we ook andere wandelaars tegen. We vervolgden onze weg en liepen terug langs de rand van het veen van Kutenhart, richting de Eschbach, het volgende riviertje op de wandeling. Toen we over het graspad naar de Eschbach stapten was het ondertussen bloedheet geworden. Onderweg waren we al volop aan het fantaseren over de verkoeling die we straks zouden zoeken. De topogids gaf aan dat we bij een rotsblok aan onze linkerkant door de beek heen moesten en op een duidelijk zichtbaar pad de Eschbach moesten volgen. Na wat zoekwerk vonden we het rotsblok dat volledig toegegroeid was en even later dachten we ook de contouren gevonden te hebben van wat ooit wel eens een duidelijk zichtbaar pad zal geweest zijn. Een vol uur baanden we ons een weg door het overwoekerd pad, het ging langzaam maar door al het natuurschoon vonden we dit helemaal niet erg. Bij momenten was het alsof we door de jungle van één of ander regenwoud trokken. Door de droogte van de afgelopen weken was er van verkoeling zoeken in de Eschbach geen sprake, het weinige water in de beek stond bijna stil en zag er dan ook behoorlijk vies uit.

Nagenietend van de avontuurlijke passage langs de Eschbach stapten we over een asfaltwegje naar Bellesfort, waar we de Vesder zouden oversteken. De Vesder is één van de grotere rivieren die door de Hoge Venen kronkelen. Ze ontspringt ook nabij de Duitse grens en mondt in Chênée bij Luik uit in de Ourthe. Normaal gezien is asfalt niet mijn favoriete ondergrond maar deze keer vond ik het helemaal niet zo erg. Het was een welgekomen opportuniteit om de verloren tijd wat in te halen en de weg kronkelde door prachtige stukken bos van het Hertogenwoud. Toen we arriveerden aan de schuilhut van Bellesfort doken we meteen de oever van de Vesder naar beneden. Eindelijk die schoenen uit, voetjes in het water en het kopke even verfrissen… Wat deed dit deugd! Ook hier zag je hoe droog het wel was geweest de laatste tijd maar er stroomde gelukkig nog voldoende water door.

Met al een dikke 17 kilometer op de teller sloop de vermoeidheid langzaam in de spieren, het feit dat we al van 4u30 wakker waren zat er waarschijnlijk ook wel voor iets tussen. De verfrissing in de Vesder gaf ons weer wat courage en we bonden de rugzakken terug op voor de laatste 5 kilometer. De rugspieren hadden al aardig moeten werken maar tekenen van overbelasting bleven (gelukkig) uit. De laatste weken had ik dan ook alweer serieus wat getraind om hier te kunnen komen wandelen. Het ging verder over een grindweg richting tot in Mospert, waar we twee opties hadden : of we kozen voor de easy-way en bleven de grindweg volgen of we namen, volgens de topogids, “het slecht zichtbaar pad”.  Dat beloofde, als het pad langs de Eschbach daarnet al “goed zichtbaar” moest geweest zijn volgens de topogids. We zouden geen waardige oud-scouts zijn mochten we voor de grindweg gekozen hebben, dus hop het bos binnen op zoek naar één of ander spoor. Na een tijd vonden we toch min of meer een pad dat ons beneden terug bij het stuwmeer bracht. Langs de oevers van het meer strompelden we over de rode keien richting de stuwdam. Geen gemakkelijk pad maar pas hier kwam de ware pracht van het meer naar boven! Er werd niet veel meer gezegd, we genoten van de stilte van het meer… Of was het omdat we allebei stikkapot zaten? Na een tijdje kwamen we terug op de asfaltweg die ons tot aan de parking van de stuwdam bracht. Toen we na 22 kilometer de trappen van de taverne zagen twijfelden we even om die laatste beklimming nog te doen maar de lokroep van een koele, frisse pint overhaalde ons nogal snel…;-)

Hannes langs het stuwmeer van Eupen.
Hannes langs het stuwmeer van Eupen.

Ronduit een wonderschone wandeling in één van de mooiste gebieden van België. Prachtige en soms avontuurlijke passages langs de Getzbach, door het veen van Kutenhart en langs de Eschbach. Bij regenweer kan het er wel bijzonder drassig of gevaarlijk glad zijn. Oppassen dus bij nat weer! We hadden deze wandeling toch wel wat onderschat, zowel op moeilijkheidsgraad als op vlak van natuur. We hadden deze tocht als inloop-wandeling voor dag 2 gepland, maar dit is allesbehalve een inlooptochtje… Was het een gebrek aan voorbereiding die voor deze verrassing zorgde? Normaliter plan ik alles tot in detail, het feit dat ik nu niet alleen op stap was had me waarschijnlijk iets meer gemoedsrust bezorgd. De tropische temperaturen zullen er ook wel wat mee te maken gehad hebben. In alle geval heb ik weer bijgeleerd vandaag 🙂

Op vlak van pijn viel het vrij goed mee. Pijn heb ik zowieso, of ik nu thuis de afwas doe of even met de kinderen speel, de pijn is de laatste 8 jaar nooit verdwenen. Door de jaren leer je ook met je pijn omgaan en probeer je om de pijn als het ware te beheersen. Soms lukt dat goed, op andere dagen is er geen beginnen aan en is het verstandiger om in bed (of er toch dichtbij) te blijven. In elk geval voel ik meestal verbetering tijdens en na het wandelen, ik kan makkelijker een dag wandelen of een uur op een stoel zitten. Bewegen is mijn enige remedie om volgende operaties te vermijden of op zijn minst uit te stellen… En als je dit kunt doen in één van de ruigste gebieden die België kent is dit natuurlijk mooi meegenomen…

Het volledige fotoalbum van deze eerste dag vind je hier.

Voor deze wandeling deden wij een beroep op de topogids ‘luswandelingen in de provincie Luik’ van les sentiers de Grande Randonnée (SGR). Je kan de gids met 16 wondermooie luswandelingen in de provincie Luik aanschaffen via hun website of via de webshop van Grote Routepaden. Daarnaast gebruikten we de wandelkaart van de Hoge Venen en de kaarten van les amis de la fagne.

Deel deze post via

4 Comments

  1. leen
    Augustus 18, 2015

    Wat een prestatie, en een mooi gebied ook ..ik zal het mijn zus aanraden om meer te gaan bewegen, zij heeft namelijk ook rugproblemen(Hernia’s op verschillende plaatsen) en probeert ook zolang mogelijk de operatie’s uit te stellen , dank u voor de tip met die luswandelingen in de provincie luik !

    Beantwoord
  2. Furniere Mattias
    Augustus 18, 2015

    Dank je Leen! Ja, de Hoge Venen is (voor mij dan toch) van het mooiste wat België te bieden heeft hé… in verband met uw zus : zeker doen, maar ze moet gestaag opbouwen. Er zal in het begin wel eens wat pijn moeten verbeten worden maar na verloop van tijd zou dit beter moeten gaan. En de operaties : bezint eer ge begint… geloof me, indien ze het kan uitstellen, zoveel te beter…

    Beantwoord
  3. Mieke
    Augustus 21, 2015

    Super dat ook jij beter wordt door bewegen. We kunnen het niet genoeg preken…
    Zelf heb ik ook een zeldzame aandoening waardoor ik moet blijven bewegen om genoeg spieren te kweken die mijn (te losse) gewrichten ondersteunen. Pijnvrij zijn is een illusie maar wandelen in de natuur maakt alles goed!
    Ook de vallei van de Bayehon is de moeite waard! In de winter zeker ook wandelstokken meenemen want alles kan daar verijsd zijn en lekker avontuurlijk.
    We zullen jouw “instaptochtje” ook eens proberen maar mss in verkorte versie…

    Thx voor het verslag!

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Augustus 21, 2015

      Hey Mieke!

      Het doet me deugd dat ik stilaan ook mensen met chronische aandoeningen begin te bereiken! Het belang van bewegen aantonen is inderdaad een van de redenen waarom ik deze blog heb opgestart. De pijn even kunnen ‘vergeten’ of op zijn minst naar de achtergrond brengen kan al veel doen met een mens. De vallei van de Bayehon stond op het programma op dag 2 (het verslag is in de maak) maar door de gekende reden ben ik er net niet geraakt… De tocht rond het stuwmeer kan eenvoudig ingekort worden naar 18 kilometer maar is dan nog niet te onderschatten (althans voor pijnpatiënten). Via de wandelkaart van de Hoge Venen kan je wel wat alternatieven zoeken, indien je wenst mail ik je anders even de route op kaart.

      Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *