Een nieuwe start!

Een nieuwe start… Die was – of beter is – echt nodig. Sinds de twee zware ingrepen die ik onderging begin januari ben ik, nog maar eens, door een hel gegaan. Het was er eentje teveel. Nu, 5 maanden later, ben ik eindelijk klaar om mijn verhaal opnieuw neer te pennen en terug vooruit te kijken. Hieronder het relaas van de voorbije maanden en mijn toekomstplannen :

Januari

Terwijl ik hardnekkig het masker van mijn mond wilde halen, hing de prof plots boven me. Wel, ik zag er vier, maar vergeet nooit zijn eerste woorden. “De ingreep is nog niet geslaagd, je bent te lang weggeweest. De rest doen we in tweede tijd.” Meteen was mijn zicht een pak beter en zag ik terug één prof. Zijn hand op mijn hoofd, het piepende geluid van de hartslagmonitor en enkele verplegers met een grote spuit is het laatste wat ik er me van herinner.

Dat het een heel zware ingreep ging worden, daar waren we op voorbereid. Dat men ze in twee keer heeft moeten uitvoeren, een pak minder. Ook al hadden we volop vertrouwen in de prof, die trouwens één van de beste chirurgen van de Benelux is als het op ingrepen aan de rug aankomt, het kwam hard aan. Op vrijdag vond de eerste ingreep plaats, op dinsdag zou dan de tweede volgen.

2u. Terwijl ik in het halfduister naar de klok keek probeerde ik mijn benen onder een hoek te brengen. Niks. Hoe hard ik ook probeerde, er kwam maar geen beweging in. Enkel de tenen wilden even op en neer gaan. Om 4u staakte ik de twee uur durende strijd en duwde ik dan toch maar op het belletje. De verpleegster stond erbij en keek ernaar, terwijl de tranen over mijn wangen rolden. “We zullen nog even moeten wachten.” Ik gaf niet op en bleef proberen, tot ik om 6u de operatiezaal werd binnen gerold waar ze me meteen naar dromenland gingen sturen. “Nee, ik moet de prof spreken, mijn benen!” riep ik. Terwijl ze lustig allerlei groot materiaal, boor- en zaagmachines inclusief, rondom mij aan het opstellen waren, begon ik stilaan te denken dat dit zowat het slechtste idee ooit was. Gelukkig arriveerde de man snel en na enkele tests besloten we om toch door te gaan, we zaten nu immers halverwege. Terwijl ik nog aan het opperen was om een dag uit te stellen kon ik de laatste 3 woorden niet meer uitspreken. Weg waren we…

“De ingreep is volledig geslaagd, op een wervelbreuk na, binnen twee jaar zal het geheel genezen zijn” waren de eerste woorden die ik ontving toen ik terug op aarde kwam, ditmaal van de assistent-prof. “Wervelbreuk?” vroeg ik? “Later jongen, later. Rust maar verder” en ik hoorde de hartslagmonitor nog heel even vertragen. Tien dagen verder kwam ik per ambulance eindelijk terug thuis bij mijn gezin. De rit van Leuven naar huis had me absoluut geen deugd gedaan, maar de glimlach op de gezichten van mijn kinderen deed me even alle pijn vergeten…

Maart

De eerste weken na de ingrepen waren een hel. Ik sukkelde van de ene complicatie in de andere, werd verschillende keren ziek,… Enkel de goede zorgen van mijn vrouw en de thuisverpleging – wat ook wel eens vernoemd mag worden – hielden me recht. De wervelbreuk speelde me veel meer parten of de artsen voorspeld hadden. De pijn van de ingrepen was intens, die van de breuk (of de combinatie) was moordend. Toen er ook nog een gefrustreerde controledokter van het FOD sociale zekerheid, zonder enige vorm van dossierkennis, de test van Lasègue bij me uitvoerde en daarbij de reeds hypersensitieve zenuw wist te bespelen was het hek helemaal van de dam.

Terwijl ik in tranen uitbarstte hielp mijn huisarts me rechtop. “Niet opgeven man” zei ze. “Ik kan niet meer, ik ben op, helemaal op” antwoorde ik haar, terwijl ik huilend als een kind over haar schouders hing.

Ik was op, niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. Het was een drempel om dat eindelijk toe te geven. Het jarenlange gevecht tegen de pijn had me genekt. De korte wandelingen die ik reeds kon maken boden geen soelaas. De put waarin ik viel was zo diep, dat ik maar bleef vallen. De financiële druk waar ons gezin al jaren mee te kampen heeft omwille van mijn lichaam, de vele momenten waarop ik mijn kinderen heb moeten teleurstellen, het feit dat ik alsmaar meer sociaal geïsoleerd geraak… Plots kwam het allemaal in één keer op me af. En het bleef komen. Ik had hulp nodig… Gelukkig heb ik een ongelooflijk goede huisarts en een schat van een vrouw die samen met de thuisverpleging ons gezin hier heeft in begeleid. Want toegeven dat je psychologische hulp nodig hebt is als man nog steeds een drempel.

Mei

Ik kreeg de nodige begeleiding van therapeuten maar kwam vooral zelf tot inzicht. Ik moest en zou een nieuwe start nemen. Ik had in het voorbije anderhalf jaar dag in, dag uit keihard ‘gewerkt’ om Effen Weg uit de grond te stampen en uit te breiden over gans Vlaanderen. Nu was het tijd om echt eens tijd te nemen voor mezelf, voor mijn eigen gezondheid, en even niet meer om die van anderen. Meteen viel er een blok stress van mijn schouders : wat vandaag niet gedaan is, geraakt morgen wel af is mijn nieuw motto. En ik ben terug beginnen wandelen! Al gaat het soms nog heel moeizaam, ik probeer toch dagelijks terug te stappen. Ik heb een doel voor ogen : het Eisleck & Lee-trail uit wandelen, respectievelijk 104km en 54 km. Het liefst in één ruk. Wat voor sommige hikers een koud kunstje lijkt, zal voor mij een enorme uitdaging worden. Meer over dit doel zal je in volgende posts kunnen lezen. Onderweg naar dit doel zullen jullie kunnen mee genieten van heel wat mooie natuur en GR-tochten. Dit is meteen ook de reden van deze nieuwe webstek, jullie zullen het ganse verhaal vanaf de start kunnen volgen want ik begin echt terug vanaf nul. Wat niet wil zeggen dat de oude blogposts naar de prullenmand worden verwezen, deze zullen jullie hier binnenkort in het archief kunnen lezen. Ik hoop dat ik onderweg ook op de steun van mijn volgers kan rekenen zodat ik een extra duwtje in de rug – niet te hard weliswaar 😉 – om mijn doel te bereiken! Wie weet kan dit zelfs op een interactieve manier : mensen die een stuk zullen mee wandelen, mee stappen op één van mijn “trainingen”, een slaapplaats aanbieden,…

Veel leesplezier,
Mattie

Mijn doel : Het volledige Escapardenne-trail uit wandelen. Kaart : Trekkings.be

Links

Deel deze post via

3 Comments

  1. John
    Mei 13, 2017

    Blijft indrukwekkend op te lezen mattie. Heel mooi verwoord. Heb ook je doel al eens opgezocht en TOP!!

    Beantwoord
  2. Lindsey,ture
    Mei 21, 2017

    Het lukt je Matthias!!ben ik zeker van,je staat hier nergens alleen voor,en laat ons starten met Sarah z’n je twee kleine boefjes

    Beantwoord
    1. mattiemeetsnature
      Mei 23, 2017

      Dank je Lindsey,

      Ik hoop dat ik hier toch zal in slagen. Maar we geen dag per dag bekijken en niks forceren. Ben op dit ogenblik al heel blij als ik even kan gaan wandelen of even met de kinderen kan bezig zijn, de rest is toekomstmuziek 😉 Merci!

      Groetjes,
      Mattie

      Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *