Langs de Polleur, de Pouhon en de Bayehon (14-08-2015)

Na de afsluiter op het terras van de taverne aan het stuwmeer reden we richting Hockai, waar we een overnachting geboekt hadden in le randonneur. We werden er heel goed ontvangen door Jan en Suzan. Terwijl de donderwolken zich begonnen op te stapelen genoten we er bij enkele trappisten nog na van een meer dan geslaagde wandeling rond het stuwmeer van Eupen. Dat ik er heel goed geslapen had kon ik afleiden uit Hannes zijn commentaar ‘s morgens : hij bleef in wildtermen spreken en had het over everzwijn-achtige geluiden tijdens de nacht :-). Helaas liet het ontbijt en de bestelde picknick er te wensen over… We vertrokken er dan ook met een dubbel gevoel naar Botrange waar we aan Mont Rigi onze tweede etappe gingen starten.

Voor dag 2 hadden we zelf een wandeling op kaart uitgetekend die deels het verloop van de GR 56 volgde, gecombineerd met passages over plaatselijke wandelingen. De voorbije nacht had het stevig geregend en de temperaturen waren dan ook een pak aangenamer dan op onze eerste etappe. De rug liet zich voelen toen we de fagne de Polleur binnen stapten, de eerste etappe was duidelijk nog niet verteerd en de spieren voelden verkrampt aan. Even doorbijten en alles loslopen dacht ik toen we langs het knuppelpad het prachtige veengebied betraden. Vanaf hier lieten we ons leiden door de GR 56, een langeafstandspad (één van de oudste GR-paden in ons land) die een lus maakt doorheen de Hoge Venen, de Oostkantons en de Eifel. De GR 56 loopt er overigens samen met de GR 573, een ander langeafstandspad dat de Hoge Venen en de rest van de provincie Luik doorkruist.

Door de fagne de la Polleur.
Door de fagne de la Polleur.

We volgden de wit-rode strepen over een knuppelpad doorheen het veen, langs de brongebieden van de Polleur. Meteen ook één van de redenen waarom er een knuppelpad ligt, het kan er erg zompig zijn. Anderzijds is dit ter bescherming van het natuurgebied, je verlaat het pad best niet. Prachtige, weidse natuur met schitterende uitzichten over het veen onderweg! Na een tijd verlieten we de Veenvlakte om langs een smal pad een klim aan te vatten door een stuk bos. Het pad, bezaaid met boomwortels en gesteente, gaf ons op het hoogste punt een prachtig uitzicht over het veengebied. Het bracht ons tot bij de schuilhut aan de Pont du Bèleu waar we een eerste drinkpauze hielden. De trappisten van de avond voordien bezorgden ons blijkbaar iets meer dorst of gewoonlijk ;-). Op warme dagen kan je er verfrissing zoeken in het heldere water van de Polleur, die vlak naast de schuilhut loopt.

We vervolgden onze weg via een modderig pad vlak naast de Polleur. Waar de GR de Polleur verliet stapten wij door op het pad langs het riviertje (bewegwijzerd door groene rechthoek). Het pad voerde ons opnieuw door prachtige, groene gebieden met het gekletter van de Polleur vlak naast ons. Onderweg talrijke sporen van omgewoelde aarde door everzwijnen. Het werd duidelijk minder bewandeld of de GR en was ook een pak drassiger. Natuurbeleving ten top!

Het pad langs de Polleur.
Het pad (buiten GR) langs de Polleur.

Na een tijd verlieten we de Polleur om richting de veenvlakte van Fraineu te wandelen, waar we opnieuw een tijd op het traject van de GR 56 wandelden. We wandelden door prachtige stukken bos, het modderige pad werd nu en dan afgewisseld met stukken knuppelpad. Hier beleef je de Hoge Venen in zijn puurste vorm, ver van alle bebouwing. Het was ondertussen al middag en tussen les six hêtres en cabane du Negus beslisten we om onze picknick te nuttigen op een hoogzit (jagershut in de hoogte). Het werd muisstil tijdens de lunch, beiden hoopten we om een edelhert of toch iets van wild te kunnen spotten. We hadden er ook een schitterend uitzicht over de ons omringende bossen. Het bleef echter bij hopen, veel wild viel er helaas niet te bespeuren. Toen we er de kaart bekeken ontstond er lichte paniek, we hadden immers nog heel wat kilometers te gaan (een gevolg van ons laattijdig vertrek vandaag) en erna volgde nog een lange rit huiswaarts. Daarnaast kreeg ik meer en meer last in de rug dus werd er beslist om het traject in te korten, we gingen straks uitwijken naar Ovifat en daar proberen om een lift te versieren richting Mont Rigi.

Les six hêtres. Idyllische rustplek!
Les six hêtres. Idyllische rustplaats!

Waar de GR 56 afslaat om de kloof van de Tros Marets te volgen verlieten wij terug de wit-rode tekens om via wat plaatselijke wandelingen naar het gehucht Hargister te wandelen. Het was nu en dan wat zoeken en controleren of we nog op het juiste parcours liepen maar met een gezonde dosis oriëntatievermogen en onze ervaring op gebied van kaartlezen verliep dit al bij al bijzonder vlot. Nabij Hargister staken we de weg over en volgden vanaf hier het verloop van de Pouhon. De Pouhon loopt in een diep uitgesneden (althans naar Belgische normen) vallei. De steile hellingen waar je tussen wandelt zijn magnifiek! De pijn die ondertussen stilaan de bovenhand kreeg werd door al dit natuurschoon weer een beetje op de achtergrond geduwd. Het pad steekt halverwege ergens het riviertje over via een houten brugje, ideaal om even onze benen te laten bengelen boven het water en terug wat op krachten te komen met enkele suikerwafels. Even twijfelden we hier om nog terug naar Mont Rigi te stappen maar aangezien we al een 15-tal kilometer in de benen hadden en de pijn echt uitgesproken werd was dit voor mij onmogelijk geworden.

We liepen verder door de schitterende vallei van de Pouhon tot waar het riviertje samenvloeit met de Bayehon. Iets verderop stromen ze dan samen in dat ander pareltje de Warche maar dat was voor een volgende keer :-). We pikten hier de GR terug op om stroomopwaarts langs de Bayehon te lopen. Ronduit schittterend! Je wandelt er afwisselend op de linker-en rechteroever, alhoewel er overal brugjes gemaakt zijn om de oversteek te maken konden we door de lage waterstand gemakkelijk door het riviertje stappen. Pas nu werd duidelijk hoe laag het water wel stond, de brugjes lagen een pak hoger en aan de erosie kon je zien hoe sterk het waterpeil de laatste weken was gezakt. Aan de moulin de Bayehon beslisten we dan om uit de vallei te klimmen naar het dorpje Ovifat in de hoop hier een lift te vinden. We spraken er verschillende bewoners aan maar ondanks de regen die ook nog eens kwam opzetten was niemand voor het idee te vinden… We vervolgden dan maar onze weg tot aan de drukke N676, die rechtstreeks naar signal de Botrange en Mont Rigi leid, in de hoop daar dan te kunnen liften. Na amper 5 seconden ‘duimen’ stopte er al een behulpzaam gezin die ons met plezier tot bij Mont Rigi bracht. We werden netjes aan de taverne gedropt waar we als afsluiter nog een drankje nuttigden op het terras van de taverne (je hebt hier een prachtig zicht over de fagne de Polleur!). Achteraf bekeken hadden we evengoed de GR56 langs de Ghaster kunnen blijven volgen om daar te liften, we gingen even gewandeld hebben maar dan in een mooier decor… Uitgeput maar o zo content over onze tweedaagse begonnen we dan maar aan de 250 kilometer huiswaarts…

20150814_142854[1]
Brugje over de Pouhon.
Voor deze tocht gebruikten we de wandelkaart van de Hoge Venen (NGI, 1:25.000) en de kaart nr.3 van les amis de la fagne (1:20.000), die trouwens heel wat details bevat. Mensen die geen ervaring hebben met kaartlezen of zich niet goed kunnen oriënteren wijken best niet af van de bewegwijzerde wandelingen, in dit gebied is bv. het verschil tussen een pad en een brandgang niet altijd even duidelijk waardoor je makkelijk kunt verdwalen.

Het volledige fotoalbum vinden jullie hier.

Genieten. Genieten, genieten, genieten… Dit heb ik de voorbije 2 dagen gedaan. Even weg van alle miserie, even die altijd voortdurende pijn naar de achtergrond kunnen brengen kan wonderen doen. En ondertussen heb ik nog 2 dagen de rugspieren getraind. Geen enkele sessie bij de kinesist kan hier aan tippen ;-). Dit was wederom een schitterende wandeling!

Tijdens deze tweede tocht van toch om en bij de 18 kilometer had ik toch behoorlijk wat last, de etappe rond het stuwmeer van Eupen was een pak lastiger of verwacht en de nasleep ervan heeft me de eerste uren van de dag toch wel wat problemen bezorgd. Desondanks voelde ik al snel dat wandelen echt wel de pijn helpt te verlichten. De laatste kilometers waren er dan weer teveel aan. Het toont nog maar eens het fragiele gegeven van mijn rug aan. Het verschil tussen goed bewegen en overbelasten is vaak heel klein.

Ik kom hier zeker nog vele keren terug, ik ben echt ‘verliefd’ geworden op dit gebied. En er valt er nog zoveel te ontdekken…Je kan er nog uren stappen zonder ook maar enige vorm van bebouwing te zien. Of ik het hier alleen ga proberen ben ik nog niet zeker, het is echt een ruig natuurgebied en zeker in het na- en voorjaar kan het er heel drassig en glibberig zijn. Het gevaar op een valpartij (wat voor mij nefast zou zijn) is er dan ook een pak groter. Om die reden wandel ik hier (nog) niet alleen, alhoewel het wel beklijvend moet zijn om eenzaam door dit uitgestrekt natuurgebied te dolen. En ik was in zeer goede compagnie, dus waarom zou ik het dan alleen doen?

Hierbij wil ik Hannes nog eens bedanken voor het aangenaam gezelschap, het vervoer en alle andere goede zorgen 🙂

Deel deze post via

2 Comments

  1. leen
    Augustus 22, 2015

    Prachtig die natuur daar , wij zijn na onze wandeling ook gestopt in Hockai bij Beau Site , voor een frisse pint in de tuin …wij komen er ook graag in de Ardennen, nu zullen we nog eventjes moeten wachten tot in sept/okt..de natuur zal er al helemaal anders uit zien !

    Beantwoord
  2. philivd
    Augustus 24, 2015

    Ga dit toch eens op het programma moeten zetten om te gaan geocachen in die streek

    Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *