Landschapspark Drongengoed, Knesselare (22-11-2015)

Derde keer, goede keer… Mijn twee vorige tochten in dit prachtig decor moest ik noodgedwongen onderbreken omwille van die verdomde rug. Nu was ik vastberaden, ik moest en zou die tocht uitstappen. Sterker nog, ik ging hem nog iets langer maken. Bij mijn vertrek kwam de temperatuur maar net boven het vriespunt en het regende pijpestelen. Het beloofde een koude, natte maar o zo mooie tocht te worden ;-).

Groep reeën in het domeinbos Drongengoed.
Groep reeën in het domeinbos Drongengoed.

De parking van het ANB, nabij taverne het Jagershof, lag er verlaten bij op deze zondagmorgen. Niet verwonderlijk, onderweg kreeg ik nog enkele fikse regen- en sneeuwbuien voorgeschoteld. Net zoals vorige keer was ik nog maar pas uitgestapt of ik kreeg al een groep reeën in het vizier. Mijn dag kon al niet meer stuk! De regenbroek werd aangetrokken en dik ingeduffeld stapte ik het domeinbos Drongengoed binnen.

Het Drongengoed is met zijn 550 hectare het grootste aaneengesloten bosgebied van Oost-Vlaanderen. Je vindt er verschillende wandelroutes terug, van een kabouterpad voor de kleuters tot diverse wandellussen. Ik ging er op pad langs het recent aangelegde wandelnetwerk “Meetjeslandse Bossen” dat de drie grote bosgebieden van het Meetjesland met elkaar verbindt en grote delen van het Landschapspark Drongengoed doorkruist. De eerste kilometer stapte ik door het bosgebied nabij de Drongengoedhoeve. Kenmerkend voor dit gedeelte van het bos zijn de soms wat saaie, lange, kaarsrechte dreven die het bos doorlopen. De dreven waren deze keer behoorlijk drassig en bezaaid met een dik bladerdek, saai waren ze in geen geval.

Al snel verliet ik dit bos met z’n drevenpatroon en stapte ik het eigenlijke landschapspark binnen. Langs de rand van het Maldegemveld kon ik al genieten van de prachtige natuur die dit natuurgebied rijk is. Je hebt er zicht op een lappendeken van heiderelicten en beboste stukken. Ondertussen gingen de hemelsluizen opnieuw wagenwijd open. Gelukkig is mijn uitrusting op dit soort weer afgesteld, ik kan uren in de gietende regen stappen zonder ook maar een druppel nattigheid te voelen. Ik verliet de flanken van het Maldegemveld om opnieuw de bossen in te duiken.

Op de flanken van het Maldegemveld.
Op de flanken van het Maldegemveld.

Mijn zintuigen stonden op scherp, in dit stuk bos had ik bij mijn vorige passage een ontmoeting met een edelhert. De wind zat goed en het gekletter van de regen verhulde mijn aanwezigheid. Daarenboven was er in de verste verte geen levende ziel te bespeuren. De kans dat ik opnieuw wat te zien kreeg was behoorlijk groot. De paden werden alsmaar drassiger en her en der stroomde het water uit de bossen over het pad. Zigzaggend baande ik me een weg door het bos. Ik moest uitkijken waar ik mijn voeten plaatste om toch niet te diep in de modder weg te zakken. Voor anderen klinkt dit misschien raar maar ik genoot met volle teugen. In dit koud, nat weer is het ‘buitengevoel’ nog sterker of anders. Middenin het bos stond een hut waar ik dankbaar gebruik van maakte om even te schuilen, te rusten en iets te eten.

Het ging er bij momenten nogal drassig aan toe.
Het ging er bij momenten nogal drassig aan toe.
Prachtige passages door de bossen.
Prachtige passages door de bossen.

Na de kleine pauze vervolgde ik mijn weg door het bos. Na een tijdje verliet ik het bos om via veldwegen richting de Papinglohoeve te wandelen. Vroeger was dit een ontginningshoeve, ondertussen is de hoeve omgebouwd tot een hotel. Onderweg was er veel afwisseling qua padstructuur, brede veldwegen wisselden elkaar af met smalle paadjes tussen de weides. De zon kwam even piepen maar voor me hingen er opnieuw al donkere, dreigende wolken. Voorbij de Papinglohoeve had ik een schitterend uitzicht op de velden en de bossen van het landschapspark. Een kort stukje asfalt bracht me tot aan de eerste bebouwing van het dorpje Kleit. Net voor het dorp ging ik rechtsaf langs een smal pad tussen de weides. De bomenrij aan beide kanten van het pad beschermde me toch een klein beetje tegen de stortbui die voortkwam uit de dreigende wolkenformatie die ik daarnet had waargenomen.

Pad tussen de weides. Ik zag de bui al hangen.
Pad tussen de weides. Ik zag de bui al hangen.

Het pad bracht me opnieuw de bossen in. Knuppelpaden werden afgewisseld met smalle paadjes door deze jonge bossen. Prachtige stukken natuur onderweg! Het gehele gebied maakt trouwens deel uit van het NATURA 2000 netwerk, het Europees netwerk van beschermde natuurgebieden in Europa. Al is er onlangs met de zaak Essers gebleken dat ‘beschermd’ in België toch relatief is. Onderweg geraakte ik heel even het pad zoek door werken van Natuurpunt. Ze werken er aan het herstel van poelen waardoor een deel van het gebied afgegraven was en bijna zo goed als blank stond. Ik waagde het erop en deed de oversteek. Mijn schoenen hadden al heel wat water tegen gehouden op deze tocht maar dit was toch iets teveel van het goede :-). Na de oversteek pikte ik iets verder het pad terug op dat blijkbaar al geruime tijd amper nog belopen werd. Naar Vlaamse normen werd het best avontuurlijk, her en der moest er geklauterd worden over omgevallen bomen. Dit was genieten!

Knuppelpad doorheen het gebied.
Knuppelpad doorheen het gebied.
Het pad werd avontuurlijk.
Het pad werd avontuurlijk.

Dat ik me goed voelde vandaag was al duidelijk, tijdens de lunchpauze had ik dan ook bijna geen last van de rug. Integendeel, wat deed het wandelen me deugd! En het mooiste had ik voor laatst bewaard. Na het opeten van mijn boterhammen en het geruststellend telefoontje naar mijn vrouw vertrok ik richting Maldegemveld. Onderweg stapte ik nog door enkele typische dreven en ondergelopen graspaden. De voeten waren nu toch al nat dus er werden geen ommetjes meer gemaakt :-).  En toen kwam ik aan het pronkstuk van het landschapspark : Maldegemveld. Naar persoonlijke mening, één van de mooiste natuurgebieden die ik tot nu toe in Vlaanderen heb gezien. Men werkt er sterk aan de terugkeer van de heidevegetatie. Door de heide te laten begrazen met schapen en Galloway-runderen wordt de vergrassing en de boomopslag sterk tegen gegaan.

Knuppelpad doorheen het Maldegemveld.
Knuppelpad doorheen het Maldegemveld.

Toen ik hier voor de eerste keer kwam was ik zo aangenaam verrast! Op sommige stukken van dit natuurgebied wandel je precies in de Hoge Venen. Al zijn die dan wel wat uitgestrekter ;-). In de winter en de lente kan het hier behoorlijk nat en drassig zijn want er komt dan tijdelijk grondwater aan de oppervlakte. Iets wat ik aan den lijve heb ondervonden. Her en der zijn er knuppelpaden aangebracht om de doortocht toch wat gemakkelijker te maken. Ik volgde het pad tot aan de uitkijkheuvel waar je een schitterend zicht hebt op het mozaïek van bos en heide. Een buizerd cirkelde rondjes boven het gebied. Op de uitkijkheuvel staat een bankje, tijdens mijn vorige passages hier nam ik uitgebreid de tijd om te genieten van het uitzicht maar deze keer was het toch net iets te koud…

Uitzicht vanop de uitkijkheuvel.
Uitzicht vanop de uitkijkheuvel.

Toen ik afdaalde van de uitkijkheuvel kreeg ik een ree in het vizier. Iets verderop stond hij dan. Minutenlang stonden we elkaar aan te staren en bleven we allebei roerloos staan. Voor de tweede maal op rij had ik een ontmoeting met dit imposante edelhert. Het blijft toch een unieke belevenis. Met een glimlach op het gezicht begon ik aan het laatste stukje van de wandeling door dit prachtige natuurgebied. Een kleine tien minuten later stond ik aan de wagen. Missie geslaagd!

  • De volledige foto-reeks vinden jullie hier, onderaan zijn er nog enkele filmpjes te vinden.
  • De wandeling kan hier bekeken of gedownload worden. De lijst met knooppunten kan aangevraagd worden.
  • Er lopen tal van wandel- en fietsroutes door het gebied, meer info op www.drongengoed.be
  • De wandelnetwerkkaart “Meetjeslandse bossen” is verkrijgbaar via www.tov.be
  • Adres startplaats : Drongengoedweg 11, 9910 Knesselare (Parking ANB)

Naar Vlaamse normen is dit een viersterrenwandeling! Het landschapspark Drongengoed is een prachtig wandelgebied dicht bij huis. Je kan er nog uren door de bosgebieden dolen. Voor het eerst haalde ik terug de 15 kilometer. De zwaarste medicatie werd onlangs flink afgebouwd omwille van de bijwerkingen. Het zorgde ervoor dat ik heel wat fitter en met een pak meer ‘goesting’ aan de start kwam. Onderweg bewees ik nog maar eens aan mezelf wat een positieve invloed het wandelen heeft op mijn rugpijn. Op naar de volgende!

https://www.youtube.com/watch?v=A8O0_74VeGI – (groep reeën met edelhert 8-11-2015)
https://www.youtube.com/watch?v=VyqQUwCt_Y0 –  (groep reeën 22-11-2015)
https://www.youtube.com/watch?v=z00bIan3mKA – (edelhert 22-11-2015)

Deel deze post via

2 Comments

  1. David
    November 29, 2015

    Een tijdje geleden heb ik de kaart met wandelknooppunten aangekocht en na het lezen van uw verslag wordt het eens hoog tijd om er te gaan stappen.
    Merciekes voor de inspiratie !

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      November 29, 2015

      Zeker eens doen David! De moeite waard en dichtbij 😉

      Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *