Korte tocht : De Galgebossen, Elverdinge (30-09-2015)

De voorbije weken waren zowel op fysiek als op mentaal vlak ongelooflijk zwaar. Na mijn opname werd er samen met de mensen van het RIZIV en de adviseur van mijn ziekenfonds beslist om de opleiding te stoppen en voorrang te verlenen aan mijn herstel. Het feit dat ik na amper drie dagen noodgedwongen moest stoppen met m’n studies, iets waar ik al heel lang naar uitkeek, zag ik als een mislukking. Daarenboven kwam nog die intense pijn, die na het verlaten van het ziekenhuis alsmaar erger werd. De combinatie met het gegeven dat ik nog maar eens opnieuw moet beginnen revalideren zorgde ervoor dat ik in een negatieve spiraal terecht kwam. Gelukkig kan ik rekenen op de steun van mijn vrouw en enkele familieleden die me door deze moeilijke periode heen helpen. Ondertussen is uit de diagnoses gebleken dat het stopzetten van de studies noodzakelijk was en absoluut geen schande is. Het wordt tijd om de knop terug om te draaien…

Na heel wat kleine ‘toerkes’ door mijn dorp en enkele wandelingen in het provinciaal domein De Gavers, het gebied waar ik doorgaans dagelijks ga wandelen, wou ik toch proberen om wat vooruitgang te maken. Vast stond dat ik naar het bos ging. Het moest er vlak zijn en het mocht niet te ver zijn want autorijden lukt amper. De eerste uitdaging was dus om er één te vinden hier in de streek die voldeed aan deze criteria en waar ik nog niet te veel ben gaan wandelen. Dichtbij vond ik echter niks dus koos ik voor de wandeling door De Galgebossen, op een dik half uur rijden van bij me thuis. Iets wat achteraf gezien niet zo verstandig was. De autorit was moordend voor mijn rug en de uitstralingspijn, ik was dan ook heel blij toen ik de kleine parking aan de ingang van de bossen in het vizier kreeg.

De Galgebossen, beheerd door het ANB, danken hun naam aan vroegere tijden. Tot het begin van de 18e eeuw stierven ter dood veroordeelden aan de galgen die opgesteld stonden aan de rand van de bossen. Inderdaad, het heeft iets luguber. Ik ben er al enkele keren gaan stappen en telkens opnieuw spookt het verhaal toch door mijn hoofd. Maar tegenwoordig heeft de dood plaats gemaakt voor leven in de Galgebossen. Bij het binnenkomen van het bos merkte ik meteen een penetrante geur op, afkomstig van wild maar ik kon het niet plaatsen. Misschien een vos? Een bochtig pad bracht me dwars door het eerste deel van het bos. Het kleurenpallet die de priemende herfstzon teweeg bracht was op geen foto vast te leggen en veranderde elke seconde. Wat deed het deugd, ondanks de scherpe pijn, om hier nog eens te kunnen bewegen!

Graspad door de Galgebossen.
Graspad door de Galgebossen.

Bij de aankoop van het bos bedroeg de bosoppervlakte zo’n 70 hectare, ondertussen is dit gegroeid tot 110 hectare. Na de passage door het eerste stuk bos liep ik dus een jonger stuk bos binnen. Over graspaden ging het opnieuw richting de bosrand. Een buizerd werd opgeschrikt door mijn aanwezigheid en vloog vlakbij het bos terug in. Dit was genieten! Terwijl ik verder stapte op het graspad genoot ik van het uitzicht op de omliggende weides en akkers. Halverwege de wandeling kreeg ik even een stukje asfalt onder de voeten om langs het Hagle Dump Cemetry te stappen, een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Eerste Wereldoorlog fungeerde het bos immers als rustoord voor de Britse soldaten. Kort na de passage langs het kerkhof dook ik al opnieuw het bos in. Een bospad bracht me langs verschillende poelen door dit prachtige loofbos terug naar de parking.

Op de terugweg passeer je verschillende poelen. (05-2015)
Op de terugweg passeer je verschillende amfibierijke poelen. (05-2015)

Jullie kunnen hier de foto’s bekijken van deze mooie boswandeling, enkele ervan zijn genomen tijdens een vorige passage in de lente. De lage zon speelde me deze keer iets teveel parten om mooie beelden te maken.

Via deze link kan je de route (6,5km) bekijken of downloaden. De wandeling is perfect bewegwijzerd met de gekende zeshoekige bordjes. Meer info over deze wandeling vind je op de site van het ANB of van Westtoer, je kan er in de webshop ook een kaart kopen maar gezien de korte afstand en de perfecte bewegwijzering is dit naar mijn mening overbodig.

Adres startplaats : Gasthuisstraat 3, 8906 Elverdinge

Prachtige boswandeling! Ideaal om eens met kinderen te doen, er bevindt zich ook een (kort) blotevoetenpad in het bos. Wie wil kan deze wandeling combineren met knooppunten uit het wandelnetwerk Hoppeland. Tijdens natte periodes best wel goede waterdichte schoenen of laarzen aantrekken, de paden kunnen er erg drassig of modderig bij liggen.

Ik heb opnieuw nog een lange weg te gaan. En de diagnoses voorspellen niet onmiddellijk beterschap. Integendeel, de kans op een bijkomende ingreep wordt met de dag groter. Waar ik vroeger pas pauzeerde na een zestal kilometer heb ik tijdens deze wandeling toch meermaals moeten stoppen. Het wandelen zelf verliep vrij vlot maar de grote boosdoener was de autorit. Artsen adviseren me om toch zoveel mogelijk te wandelen, zonder de pijngrens te overschrijden. We weten dus wat te doen… 😉

Deel deze post via

4 Comments

  1. Ambigirl
    Oktober 7, 2015

    Ziet er een mooie tocht uit. Blijf genieten ook van deze korte wandeltochtjes.

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Oktober 8, 2015

      Het is inderdaad een heel mooie boswandeling! Ik probeer ook van deze tochtjes te genieten, al gaat het heel moeizaam…

      Beantwoord
  2. leen
    November 2, 2015

    Geniet ook van je korte tochtjes Mattias…..je woont in een mooie streek !

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      November 3, 2015

      Ga ik toch proberen Leen! 😉

      Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *