Het Blankaartpad (28-10-2015)

Afgelopen zomer ging ik samen met m’n schoonouders bootje varen op de Blankaart, een laagveenmoeras met rietlanden, broekbossen, open water en poldergraslanden van ruim 350hectare. Met de fluitsterboot, een houten schuit met stille elektromotor, gleden we er geruisloos over het water en tussen de rietkragen. Het gebied is het hele jaar door de uitgelezen rustplaats voor duizenden weide-, riet- en watervogels. Het werd dan ook een unieke ervaring!

De fluisterboot.
De fluisterboot.

Deze keer kwam ik naar dit uitgestrekte natuurgebied om er het Blankaartpad af te stappen. Zeker van mijn stuk was ik niet, het is een wandeling van zo’n 10 kilometer en de laatste weken had ik al serieus veel last bij korte tochtjes. Al weken volg ik netjes het advies van de dokters om mijn pijngrens niet te overschrijden. Ik boek er weinig vooruitgang mee, integendeel. In het verleden heb ik al meermaals aangetoond dat even doorbijten echt wel wat beterschap kan brengen dus wou ik het erop wagen. No pain, no gain…

Toen ik de parking van het domein kwam opgereden stond deze afgeladen vol met bussen. Ik ging er alleszins niet alleen zijn. Het Blankaartpad start aan de ingang van het kasteeldomein, je vindt er ook een infobord terug. Over een netjes aangelegde kasseistrook stapte ik langs het statige kasteel. Op het einde van de Eerste Wereldoorlog werd het kasteel volledig vernield. Het nieuwe kasteel dateert uit 1929 en werd in 1959 ingericht als bezoekerscentrum. Je vindt er ook een Natuurpuntcafé in terug waar je na de wandeling kan genieten van een lekker biertje ;-). Ik vervolgde mijn weg door het kasteelpark tot aan de ingang van het natuurgebied. Meteen liet ik ook de drukte achter mij want de meeste groepen waren bezig met activiteiten rond het kasteel.

Door de Blankaartbroeken.
Door de Blankaartbroeken.

Van zodra je door de wandelsluis stapt betreed je een uitgestrekte, groene oase. Ik wandelde een tijdje door deze polderweides, ook wel broeken genaamd. Dit zijn gebieden die ‘s winters of na periodes met felle neerslag ook dienst doen als overstromingsgebied. Niet geheel toevallig besliste ik om nu nog de tocht te doen, ‘s winters is het mogelijk dat er grote stukken van het pad overstroomd en niet meer toegankelijk zijn. Onderweg kon ik nog genieten van het schouwspel van de vogeltrek die nog op volle toeren draait. Honderden vogels kwamen in de gekende V-formatie aangevlogen.

Een tijdje later bereikte ik het eerste knuppelpad, aangelegd om een stuk moeras te kunnen overbruggen. Prachtig stukje natuur! Na het knuppelpad brachten drassige paden me dieper het natuurgebied in. Onderweg nog een mooie passage door een stuk rietland. Toen ik er deze zomer was kon je nauwelijks iets zien door de dichte begroeiing. Deze keer kon ik genieten van het zicht op de waterpartijen langs beide zijden. Ideale plek voor een kleine pauze! Ondertussen kon ik met de verrekijker genieten van de tientallen watervogels.

Knuppelpad doorheen het natuurgebied
Knuppelpad doorheen het natuurgebied.

Over een ietwat saaie, lange, rechte kiezelweg ging het dan verder langs de Blankaartvijver. Alhoewel ik eerder een liefhebber van uitgestrekte bossen ben kon het polderlandschap onderweg me ook wel bekoren. Halverwege de kiezelweg werd ik opgeschrikt door een imposante roofvogel die samen met zijn prooi uit het rietland opvloog. Bij thuiskomst bleek het om een bruine kiekendief te gaan. Iets verderop werd de wandelsluis om het gebied te verlaten versperd door 3 koppige ezels. Uiteindelijk zorgde een tik op hun achterste voor verandering in de situatie :-).

Vanaf hier stapte ik een tijdje op het traject van de GR131, het langeafstandspad dat van nabij Ieper tot in het Meetjesland loopt. Het Blankaartpad maakt hier een ommetje langs het drinkwaterproductiecentrum. Over rustige, geasfalteerde wegen stapte ik dan terug richting het natuurgebied. Normaal gezien heb ik het niet zo voor asfalt maar hier kon het me niet echt deren. Onderweg viel er van alles te zien, de Blankaartbroeken bruisen dan ook van het leven. Op de terugweg door het gebied begon het al flink te schemeren. Ik had me nog niet helemaal aangepast aan het pas ingevoerde winteruur en moest me dan ook haasten om nog voor het donker de wagen te bereiken.

Jullie kunnen hier de route bekijken of downloaden. De wandeling is perfect bewegwijzerd door Westtoer met de gekende zeshoekige bordjes. De fotoreeks vinden jullie hier terug.
Adres startplaats : Iepersteenweg 56, 8600 Diksmuide

Tijdens de winter zijn grote delen van het pad soms niet begaanbaar, wie zeker wil zijn kan contact opnemen met Natuurpunt de Blankaart : 051/54.52.44 . Ook voor de fluisterboot (15/04-15/09) kan je hier terecht. Een aanrader!

Mooie wandeling door een prachtig natuurgebied in de Ijzervallei! Het is fijn om te wandelen op de broekweides, de knuppelpaden en tussen de rietlanden. Jammer dat de lus langs het drinkwaterproductiecentrum over asfalt gaat maar de omgeving maakt veel goed.

Ik was blij dat ik het toch geprobeerd heb. Alhoewel ik halverwege de tocht serieus heb op mijn tanden moeten bijten, heb ik hem toch kunnen uitstappen. Achteraf was de pijn ook niet erger geworden, maar van verbetering of winst was ook geen sprake. Het blijft wachten op de precieze oorzaak van mijn herval. Ik had toch terug enkele uren in de natuur kunnen spenderen, dat was al een opluchting op zich. En het was een eerste, kleine stap in de goede richting. 🙂

Deel deze post via

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *