GR 57 etappe 2 : van Wéris tot in Bomal (10-07-2015)

Na de etappe van gisteren genoot ik van een zalige nacht in ferme Houard. Dit kon ook niet anders, met iets meer of 25 kilometer in de benen en enkele dorstlessers bij aankomst sloeg de vermoeidheid al snel toe. Toen ik wakker werd voelde de rug nog bijzonder goed aan, de nodige rekoefeningen werden uitgevoerd en de rugzak werd gepakt. Het lekkere ontbijt gaf me opnieuw energie om dag 2 op de GR 57 aan te vatten. Na het ontbijt nam ik nog afscheid van Veronique (de gastvrouw) en trok richting het station om de trein te nemen naar Barvaux, slechts een halte verder. Omdat er bijna geen bussen rijden richting Wéris tijdens de vakantieperiode moest ik een lift zien te vinden. Toen de trein aankwam in het station van Barvaux stapte ik onmiddellijk af op de rij auto’s die stond te wachten aan de slagboom. Niet zonder succes want enkele seconden later zat ik al op de achterbank bij 2 mannen die dezelfde richting uit gingen. Aan de berg slijpschijven en ander materiaal waar ik bovenop zat kon ik afleiden dat het olijke duo werkzaam was in de metaalnijverheid. 🙂

Een goeie 5 minuten later werd ik gedropt langs de hoofdweg die verder doorloopt naar Erezée. Ik nam er even de kaarten bij en zag dat ik net een kruispunt verder stond of waar de variante van de GR passeert. Even twijfelde ik nog om terug te stappen naar de variante maar besliste dan toch om rechtstreeks naar het dorpje Wéris te stappen. Op de topografische kaart van het NGI vond ik al snel een veldweg die me netjes het dorp zou binnen brengen. De toon was onmiddellijk gezet toen ik over de kiezelweg liep, terwijl de zon langzaam omhoog klom keek ik aan beide zijden uit over een prachtig plateau met weilanden. Toen ik rond 8u30 binnen kwam in Wéris, uitverkozen tot één van de mooiste dorpen van Wallonië, was er nog niet veel leven in de brouwerij. Ik stapte rustig door het charmante dorp en vervolgde mijn weg vanaf hier op de GR57.

Na het verlaten van het dorp ging het via een grindweg licht stijgend richting het lit du diable, één van de mythische rotsblokken die de streek rijk is. Onderweg opnieuw prachtige vergezichten over de vallei en het weidse plateau . Na een tijdje verliet ik de grindweg om via een smal pad een stevig klimmetje te beginnen. Het dicht begroeide bos waar ik door stapte had precies iets mythisch met de ochtendzon die probeerde door het bladerdak te breken. Eenmaal boven bereikte ik de menhir Pierre Haina, een rots die lijkt op een sfinx en zichtbaar is uit grote delen van het dal. Schitterend uitzicht hier! Het pad bracht me slingerend verder in het bos en begon opnieuw te dalen. Terug beneden kwam ik bij het lit du diable, een rotsblok in de vorm van een bed met een hoofdsteun. Volgens een legende zou dit de plek zijn waar de duivel uitrustte voordat hij verdween onder de schacht van de Pierre Haina. Het lijkt me in alle geval de ideale plaats om even te pauzeren en iets te eten. 😉

Na de deugddoende pitstop vervolgde ik mijn weg richting Barvaux. Tussen de weilanden trok ik verder naar het gehucht Morville. Iets verderop ging de asfaltweg over in een rotspad dat redelijk steil afdaalde langs het bos van domaine de Hottemme. Prachtig pad! En dan was het even uit met de fun, een lange passage op een asfaltweg leidde me via het station door het drukke centrum van Barvaux. Een stuk GR om snel achterwege te laten dacht ik toen ik me een weg baande door de drukte. Gezien de regio die ik uitkoos was dit natuurlijk onvermijdelijk, de ganse streek rond Durbuy is immers vrij toeristisch. Mocht ik grote problemen krijgen met de rug was ik op die manier nooit echt ver van de bewoonde wereld. Ik doorkruiste het centrum van Barvaux, dat trouwens ideaal is voor wie bevoorrading nodig heeft op een meerdaagse tocht, dan ook in sneltempo. Er volgde nog een pittige klim over een asfaltweg die me naar de top van de valleiwand bracht. Onderweg hield ik meermaals halt om te genieten van het prachtige zicht over Barvaux en de rest van de vallei. Toen ik boven kwam stond een uitnodigend bankje in de schaduw. De rug begon toch wat tegen te sputteren en het was ondertussen vrij warm geworden dus nam ik hier een uitgebreide pauze.

Vanaf hier ging het via een kiezelweg door bos en weide richting Durbuy, een mooie wandelweg! Toen ik de eerste bebouwing tegenkwam belde ik aan om even de flessen bij te vullen. De vriendelijke bewoners gaven me ineens 2 flessen extra, “i’l fait chaud, donc…” klonk het toen ik eerst weigerde omwille van het extra gewicht dat ik zou moeten meeslepen. Héél veel drinken werd plots een prioriteit. 🙂 Even verderop sloeg de GR een klein, smal pad in dat me meteen langs een belvédère met uitzicht over Durbuy bracht. Het pad daalde steil af op de helling richting het centrum van Durbuy, her en der was het bezaaid met rotsblokken en was het uitkijken waar ik mijn voeten moest plaatsen. De losstaande leuning die er was aangebracht zorgde er bijna voor dat ik 2 verdiepingen lager lag. 🙂 Durbuy, mocht het niet zijn van de platte commerce, het had een mooi dorp geweest. Wel had ik hier de ideale gelegenheid om op zoek te gaan achter een hoofddeksel, de zon begon immers serieus te branden. Nadat ik de nodige bescherming had gevonden installeerde ik me iets buiten het centrum in alle rust aan de oever van de Ourthe, die ik voor het eerst vandaag weer tegenkwam, waar ik kon genieten van alweer een superlekker lunchpakket die Veronique voor me had klaargemaakt.

Iets verderop begon ik aan het zoveelste klimmetje van de dag, langs een smal pad met her en der trappen ging het snel omhoog. De zweetdruppels die van mijn voorhoofd rolden trokken zowat elk vliegend insect uit de omgeving aan, ik was dan ook blij toen ik boven een zacht windje voelde die voor wat verkoeling zorgde. Langs graspaden ging het dan verder naar het gehucht Warre. Van daaruit ging het over een brede veldweg dwars over het plateau. Man, wat was het heet! Het pad werd smaller en smaller totdat ik vlakbij le rocher de Glawan op een single-track dwars door een schitterend natuurgebied stapte. Het pad begon steil te dalen en aan een driesprong vond ik nergens nog de GR-tekens. De kaart was ook niet echt duidelijk dus koos ik half op oriëntatie, half op het gevoel voor het linkse pad. Toen ik bij het binnen wandelen van het bos op één van de eerste bomen al de wit-rode streepjes zag staan wist ik dat ik opnieuw goed zat. In het bos daalde het smal pad verder af richting de weg Tohogne-Barvaux. Vanop het plateau tot hier was het echt genieten, schitterende natuur!

Prachtige natuur nabij le rocher de Glawan
Prachtige natuur nabij le rocher de Glawan

Voorzichtig stak ik de drukke weg over en vervolgde mijn route opnieuw via een veldweg. Iets verder draaide de veldweg naar links, enkele meters verder zag ik echter het andreaskruis op een stuk steen die uit de grond uitstak. Na controle van de kaart bleek inderdaad dat ik in de bocht rechtdoor moest. Van een pad was absoluut geen sprake meer, de boer had waarschijnlijk gewoon doorgezaaid. Dan maar dwars door de velden dacht ik en na enkele minuten stappen zag ik op een weidepaaltje de signalisatie. Ik volgde de signalisatie dwars door het veld tot ze me aan een smal, diep uitgesneden pad tussen twee weides bracht. De begroeiing was hier al redelijk dicht waardoor ik bijna schoorvoetend moest stappen om mijn enkels niet te verzwikken. Na een 100-tal meter kwam de begroeiing nog dichter en was het pad eigenlijk niet meer te bewandelen. Ik besloot dan maar om de rugzak over de prikkeldraad te gooien en mijn tocht verder te zetten via het weiland. Dichtbij een waterzuiveringsstation kon ik dan gemakkelijk weer inpikken op de route die door het bos verder afdaalde naar Bomal. Tijdens de laatste meters in het bos hoorde ik de trein die ik wilde halen reeds vertrekken uit het station, wat me na een goeie 21 kilometer verplichtte om nog even uit te blazen in het centrum van Bomal. Na de aankoop van mijn treinticket installeerde ik me iets verderop op een leuk terrasje om te genieten van een deugddoende Chouffe. 😉

Ik heb enorm genoten van mijn eerste tweedaagse op de GR57! Hoewel de eerste etappe mijn verwachtingen qua natuur veel meer heeft ingelost was dit ook een heel mooie tocht. Ideaal eigenlijk voor mensen die hun eerste stappen in het GR-wereldje zetten. De regio Comblain-Wéris had ik uitgekozen omwille van het feit dat ik steeds gemakkelijk iemand of iets kon bereiken indien er wat mis ging gaan met de rug, ik had ook meerdere opties om onmiddellijk met de trein terug huiswaarts te keren. Gelukkig was dit niet nodig en heb ik vrij makkelijk de twee dagen kunnen afstappen. Dit had ook te maken met het feit dat ik gekozen had voor een vaste slaapplaats zodat het gewicht in de rugzak toch zwaar beperkt kon worden en ik ‘s avonds kon uitrusten op een degelijke matras. Nu ik weet dat ik het kan ga ik vast en zeker verder met de GR57 en ben ik reeds aan het bekijken wat er nog binnen de mogelijkheden valt van trektochten/ lange afstandswandelingen. Ik kijk er al naar uit om het verdere verloop van de GR57 en de Ourthe, dat volgens velen het mooist is tussen Hotton en Houffalize, te verkennen!

Het volledige fotoalbum van de tweede etappe vind je hier.

Wie er zelf ook eens op stap wil gaan kan voor meer info terecht op de site van groteroutepaden, meer info over de GR 57 vind je ook terug op trekkings.be. Ik ging op stap met de kaarten 49 (5-6) en 55 (1-2) van het NGI en had de topogids van de GR 57 bij me.

Deel deze post via

6 Comments

  1. Jo Hackelbracht
    Juli 25, 2015

    Goe bezig Mattias! Ik lees regelmatig: Genieten! Rusten! Terrasje ! Natuur! Dat is het belangrijkste!!!
    Tof ook je beschrijvingen: voor mij is het leuk nog eens te lezen terwijl ik sommige passages nog voor me zie. En ja, de GR is af en roe wat improviseren. Alhoewel ik vind dat ze het daar in de Ardennen beter en beter doen! Het kittelt wel en wellicht moeten we nog eens samen op stap. Niettegenstaande jou afstanden (25km) niet meer aan mij besteed zijn en jou benen ook wat jonger. Jo.

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Juli 25, 2015

      Dank je Jo! Tof om te horen dat je de beschrijvingen leuk vindt! Wel, die tocht tesamen zal er wat mij betreft zeker van komen, afstanden zijn er om aan te passen hé Jo 😉 Het lukt me ook niet altijd om zover te stappen, veel hangt van de conditie van mijn rug af maar ik doe toch mijn best 🙂

      Groeten,
      Mattias

      Beantwoord
  2. leen
    Juli 26, 2015

    Terug een leuk verhaal ..morgen vertrekken we ook terug naar de Ardennen , heb er meteen zin in gekregen als ik je verhaal las !
    En inderdaad je bent goe bezig !

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Juli 27, 2015

      Dank je Leen! Geniet van jullie verblijf in de Ardennen!

      Beantwoord
  3. Kelly
    Juli 29, 2015

    Mooie, leuke site, Mattias! Fijn dat je zo van je eerste etappes op de GR 57 hebt genoten en dat de rug geen roet in het eten gestrooid heeft! Je bent blijkbaar van ver gekomen met je rugproblemen en ik ben oprecht content voor jou dat het wandelen steeds beter gaat!

    Er is nog heel veel moois te ontdekken op de GR 57 (die ik zelf ook aan het afstappen ben), dus daar kan je alvast naar uitkijken! 🙂

    Ik wens je nog heel veel mooie wandelavonturen die dan gevolgd worden door inspirerende blogposts! 🙂

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Juli 29, 2015

      Dank je wel voor de leuke reactie Kelly! Ik heb inderdaad al een lange weg afgelegd, genezen zal de rug waarschijnlijk nooit meer doen maar de laatste maanden begin ik eindelijk wat vorderingen te maken ;-). Het plannen aan een volgende trip op de GR 57 is reeds begonnen, ik kijk er zeer zeker naar uit om het vervolg ervan te ontdekken! 🙂

      Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *