GR 57 etappe 1 : van Comblain-la-Tour tot in Bomal (09-07-2015)

Woensdagmiddag was het eindelijk zover, ik vertrok richting de Ardennen om er mijn allereerste kilometers op de GR 57 te wandelen. De GR 57 is een langeafstandspad dat voor een groot stuk dwars door de Ourthevallei loopt. Het begint in Barchon, nabij Luik, en loopt via dorpen of steden als Esneux, Hamoir, La Roche en Ardenne, Houffalize,… helemaal tot in het Luxemburgse Diekirch. 279 kilometer langs de oevers van de Ourthe, door dichte bossen, pittoreske dorpjes en over weidse plateaus. Het is het populairste langeafstandspad in de Ardennen en voor veel GR-wandelaars waarschijnlijk ook het mooiste. Hoog tijd dus om er op verkenning te gaan!

Het was ietwat raar om even ‘afscheid’ te nemen van vrouw en kindjes, het laatste jaar was ik dan ook constant thuis. Het feit dat papa plots voor meerdere dagen weg ging zinde vooral zoontje Jules niet. Maar we hadden als gezin ook nood aan een beetje ademruimte, het laatste jaar was ik bijna constant thuis, hetgeen soms wel wat verstikkend kan worden. Neem daar dan nog eens de stress bij van een rookstop, het samenstellen van verschillende dossiers voor de overheid en de chronische pijn… Ik liep er stilaan als een tikkende tijdbom bij. De Ardeense bossen waren dan ook de ideale gelegenheid om opnieuw wat rust te vinden.

Ferme Houard aan de oever van de Ourthe in Bomal
Ferme Houard aan de oever van de Ourthe in Bomal

Na een treinreis van een kleine 4u (overstappen inbegrepen) arriveerde ik in het dorp Bomal, deelgemeente van Durbuy en tevens mijn thuisbasis voor de komende 3 dagen. Ik logeerde er in ferme houard, een kasteelhoeve die tevens dienst deed als slagerij en restaurant. Ze kweken er het witblauwe runderras en tal van andere hoeveproducten. Met de keuze voor deze vaste ‘thuisbasis’ bouwde ik meteen een stuk zekerheid in voor het geval ik problemen zou krijgen met de rug. Nadat ik er geïnstalleerd was vertrok ik meteen voor een plaatselijke luswandeling (6km) die me van de oevers aan de Ourthe tot bovenaan het plateau en terug zou brengen. Meteen ook een test of mijn rug de hoogteverschillen zou aankunnen. Ik verliet de boerderij, nam de brug over de Ourthe en stapte via een kasseiweg het groen binnen. Iets verderop ging het links om de steile flank van de vallei te beklimmen. Via een smal pad kwam ik al snel via mooi rotsen en stapte ik door dichte begroeïng. Het stijgingspercentage lag behoorlijk hoog waardoor ik nu en dan even moest halt houden om uit te blazen. Boven werd ik beloond met een mooi zicht op de Ourthe en het dorp Bomal. Door de bossen daalde ik dan terug af om via de oever terug te keren naar de boerderij. Geen last gekregen tijdens het klimmen dus de test was geslaagd. Klaar voor de eerste etappe! Het plan om van Hamoir naar Bomal te wandelen (14km) werd aangepast, ik voelde me goed en de test had me vertrouwen gegeven dus nam ik me voor om van Comblain-la-Tour te vertrekken (21km).

Na een zalige nacht en een lekker ontbijt met verse hoeveproducten nam ik donderdagochtend om 8u de trein naar Comblain-la-Tour. Een groot voordeel van deze GR is dat er een spoorlijn dwars door het noordelijke deel van de Ourthevallei loopt, het is dus heel makkelijk te bereiken met het openbaar vervoer. Toen ik van de trein stapte zag ik al onmiddelijk enkele wit-rode tekens hangen. De kaart en richting werden even gecheckt en daar ging ik dan, mijn eerste meters op de GR 57. Zalig gevoel! Na maanden van voorbereiding was ik eindelijk waar ik wilde geraken. Ik liep stroomopwaarts langs de linkeroever van de Ourthe, het was nog vroeg en aan de overkant lag er een kleine camping waar de eerste trekkers uit hun tentje kropen. Er kwam spontaan een glimlach op mijn gezicht, al is het voor mij niet meer mogelijk om nog in een tent te slapen. Na een tijdje verliet de GR de Ourthe en was het tijd voor de eerste klim naar het plateau. Een mooi, smal bospad kronkelde zich een weg naar boven door het bois de la fontaine. Halverwege hield ik halt en ik hoorde nog net het gekabbel van de rivier beneden… Echt zalig was dit… Eenmaal boven op het plateau kwam ik het eerste ‘wild’ van de dag tegen, een koe was uitgebroken en lag mooi gecentreerd op mijn pad te rusten. Voorzichtig passeerde ik het beest en zette mijn weg naar Hamoir verder over een veldweg met een panoramisch zicht voor me uit. Na de doortocht van het gehucht Xhignesse volgde een steile afdaling door het bos waarna ik via een voetgangersbrug naast de spoorweg naar de rechteroever van de Ourthe overstak. Er volgde een prachtig stukje GR naast de Ourthe tot in Hamoir. Onderweg her en der even pauzeren in een prachtig decor. Toen ik er een scoutshemd vond van een groep uit Roeselare kon ik als oud-scouts niet anders dan scouts en gidsen Vlaanderen verwittigen die op hun beurt de scoutsgroep verwittigde. Het gemak van 4G in de Ardennen 😉 Soit, enkele uren later kreeg ik bericht terug dat het hemd reeds terecht was. Iedereen tevreden.

GR57 Comblain La Tour - Bomal
GR 57 langs de Ourthe richting Hamoir.

Bij het zien van de eerste bebouwing in Hamoir belde ik aan om mijn flessen te laten vullen, de jongeman deed dit met plezier en wenste me nog een behouden tocht. Ik stapte verder en ging even buiten GR het centrum in om nog wat noodzakelijke aankopen te doen. Vanaf Hamoir loopt de GR 57 een tijdje samen met de GR 576 (tour van de Luikse Condroz). De route verlaat opnieuw de rivier en loopt verder op en neer door bossen en weides, langs en dwars door scoutskampen met onderweg prachtige stukken natuur! Iets later loop ik dan terug op de linkeroever stroomopwaarts over een oud jaagpad richting Sy. Daar wachtte me de beklimming van de dag, naar de top van des rochers de Sy. Via een zigzaggend pad klim ik de steile valleiwand naar boven. Her en der zijn de randen van het pad ondersteund door balken om erosie te voorkomen. In de winter of bij nat herfstweer is het hier vast geen pretje dacht ik bij mezelf toen ik naar boven klauterde. De zon brak al met momenten door en zweetdruppels parelden van mijn voorhoofd via mijn neus omlaag. Nu en dan een pijnscheut. Nu even niet alstublieftIk betrapte me erop dat ik dit luidop zei. Het bleef gelukkig maar bij enkele hevige pijnscheuten die me toch verplichtten om éénmaal boven aan het bankje even te pauzeren. Een halve fles water en een suikerwafel verder kon ik weer doorstappen over de rotskam. Magnifiek! Prachtige vergezichten over de vallei! In de herfst zie je waarschijnlijk nog veel meer want er was toch al behoorlijk wat toegegroeid. Halverwege de rotskam kwam ik aan het natuurreservaat van de rotsen van Sy, er staat er ook een bankje met zicht op de befaamde rotsen. Ideale plek om te lunchen dus! 🙂 Véronique, de gastvrouw, had me een superlekkere picknick gemaakt die ik met veel smaak en een prachtig uitzicht verorberde. De afgelopen jaren ben ik meermaals door de hel gegaan maar hier zat ik precies toch even in de hemel…

Tijd voor de lunch!
Tijd voor de lunch!

Het pad bleef nog een hele tijd boven over de rotskam lopen, wat een mooi stuk GR 57! Achter deze prachtige passage werd de afdaling ingezet naar het riviertje de Lembrée toe dat ik dan blijf volgen tot in het gehucht Logne. Hier splitsten de 2 GR’s opnieuw, ik had het vooraf gelezen in de topogids maar slaagde er toch in om hier even verder te stappen op de GR 576. Al snel kwam ik tot de conclusie dat er iets niet juist was en keerde ik op mijn stappen terug. Er volgde een stuk pad dat bijna volledig dichtgegroeid was, ik moest me echt een weg zoeken tussen de braamstruiken en de dichte begroeïng en daarbij proberen om de wit-rode tekens niet uit het oog te verliezen. Ik wilde in de natuur zijn, wel ik stond er midden in! 🙂 Via het gehucht Juzaine stapte ik verder door naar Bomal, bij de passage aan de Aisne nam ik even de tijd om m’n voetjes af te koelen in het frisse water. Geen slecht plan want in de laatste kilometers kreeg ik nog maar eens een stevige klim naar de top van de valleiwand geserveerd. Ik had al een stukje buiten GR gewandeld en een klein stukje op de verkeerde GR gelopen en het begon nu toch wel in mijn benen te kruipen. En ook de rug liet uitschijnen dat hij vermoeid was. Bij nazicht van mijn route op mijn telefoon bleek dat ik er al ruim 23 kilometer had opzitten, je kon dan niet veel anders verwachten. De laatste klim vergde dan ook veel energie, ik moest extra mijn best doen om op mijn houding te letten tijdens het stijgen. Toen ik boven kwam was ik alles ineens vergeten : wat een zicht! De wind waaide er goed over de top waardoor ik snel terug afkoelde. Ik bleef er nog even genieten van het panorama en daalde dan af via het natuurreservaat Mont des Pins, tussen de grazende schaapjes, naar Bomal.

De afdaling door het reservaat Mont des Pins
De afdaling door het reservaat Mont des Pins

Toen de GR aankwam in Bomal plofte ik me neer op het eerste terrasje dat ik tegenkwam. Het rode Chimay-biertje dat enkele minuten later voor me op het tafeltje stond werd met veel smaak opgedronken. En aangezien de GR langs de boerderij passeerde dronk ik er nog één, ik hoefde enkel maar de wit-rode streepjes meer te volgen dus verdwalen was niet mogelijk. 🙂 Ik was blij, eindelijk kon ik terug iets doen zonder al te veel pijn…

Ik had een prachtige eerste stapdag op de GR 57, aan het eind van de dag had ik er 25,8km (7u30 effectieve stapuren) door de natuur opzitten. De topogids heeft het over 21km maar afgaande op de gps van mijn telefoon vermoed ik dat dit toch iets meer zou mogen zijn. Nu, ik heb het traject op mijn tempo afgestapt zonder te forceren maar toch werd het (onverwacht) de langste wandeling tot nu toe. Blijkbaar gaat wandelen met een iets zwaardere rugzak me zelfs beter af dan zonder. Waarschijnlijk komt dit door de perfecte houding die mijn rug automatisch aannam bij het vastsnoeren van de riemen. Hierbij wil ik ook nog Jo Hackelbracht (kennis) en Debbie Sanders (Hiking Advisor) bedanken voor de vele tips die ik van hen beiden kreeg. De weg is geopend, de vraag is of er nog een einde zal aan komen… 😉

Het volledige foto-album vind je hier terug.

Deel deze post via

4 Comments

  1. David
    Juli 17, 2015

    Tof verslag Mattie, ik kijk al uit naar uw volgende avonturen op de GR57.
    Onlangs liep ik de etappe van La Roche naar Engreux en deze is echt een aanrader, wel niet te onderschatten.
    En wie weet zien we misschien eens op 1 van de Hiking Advisor activiteiten.

    Beantwoord
    1. Furniere Mattias
      Juli 17, 2015

      Merci David! Ik heb inderdaad al verscheidene keren horen vallen dat het stuk tussen La Roche en Houffalize echt de moeite is,
      maar gezien de iets grotere hoogteverschillen wou ik toch eerst een kijken hoe mijn rug ging reageren op een eenvoudiger stuk.
      En jouw verslag doet me zin krijgen om dit stuk in de herfst aan te vatten 🙂
      Indien m’n rug het volhoudt zal je me vast wel eens zien op één van de activiteiten! Eerst nog even ‘oefenen’ zodat ik zeker meekan dan 😉

      Beantwoord
      1. David
        Juli 17, 2015

        Misschien een tip voor een goede rugzak als je last hebt van de rug. Daar ik zelf spijtig genoeg veel te veel in de wagen zit heb ik eveneens geregeld last van de onderrug. Maandelijks zit ik wel bij de Osteopaat.
        Ik koos dan ook niet een vedetlichte trekkingrugzak, maar eentje met een voorgevormde drug die me verplicht om mooi recht te lopen. Nadeel is wel dat je sneller zweet op de rug.
        De rugzak is de Gregory Baltora.
        Als je wenst kun je die gerust eens uitproberen.

        Beantwoord
        1. Furniere Mattias
          Juli 18, 2015

          Hey David, Je hebt het dan waarschijnlijk over de 65l. Door m’n zware rugproblemen is het voor mij (op dit ogenblik) onmogelijk om langer dan 2 dagen op pad te gaan dus heb ik momenteel absoluut nog geen behoefte aan een groter model, laat staan dat ik hem zou kunnen dragen :-). Onlangs ben ik overgegaan tot de aankoop van een Lowe Alpine Pro 35-45, voor mij al een groot verschil in vergelijking met m’n eerste rugzak uit de Decathlon 😉 Voor een tweedaagse is dit meer of genoeg, al zeker als je weet dat ik momenteel niet op een matje of in een tent kan slapen dus dit hoef ik ook al niet mee te zeulen. Ik kan er waarschijnlijk zelfs 3 tot 4 dagen mee trekken mocht ik wat verstandig pakken. Alvast bedankt voor de tip, ik houd dit in gedachten indien ik ooit zover geraak!

          Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *